Op de boekenbeurs

Interview op de Boekenbeurs met een anonieme schrijver die zijn boek voorstelt.

Interviewer (I): Het  is een lijvig boek geworden, had u dat altijd al in gedachte?

Auteur (A): Nee, oorspronkelijk was het een dun boek, met niet al te veel achtergrondinformatie, maar we merkten dat de lezer dan toch een beetje op zijn honger bleef zitten, dus konden we niet anders dan de personages verder uit te werken en ook de plaats waar het allemaal gebeurt hebben we verder moeten uitwerken, zodat het concreter werd voor de lezer.

I: Ik heb mij laten vertellen dat u een maquette van het hele gebeuren hebt laten bouwen om een overzicht te bewaren?

A: Klopt, het is ook een geweldig instrument om mijn boek te promoten, het maakt wel wat indruk.

I: Maar u laat toch ook enkele dingen redelijk vaag nog, het is niet allemaal concreet

A: Klopt, het is belangrijk dat de lezer ook zijn fantasie gebruikt. We geven bepaalde aanknopingspunten met de realiteit, maar laten de werkelijke aansluiting er tussenuit. Onze doelpubliek kan die er gewoon bij te verzinnen. Je mag nooit je publiek onderschatten.

I: Ja, er komen ook wel wat onverwachte wendingen in?

A: Ja, zonder kan je geen boek schrijven. In het begint lijkt alles ons hoofdpersonage voor de wind te gaan. Hij lijkt geliefd, zijn carriere zit in de lift, hij heeft geen financiële zorgen ... In het tweede deel van het boek vertelt ons volgende peRsonage dan een heel andere verhaal, wat onze hoofdrolspeler toch wel in nauwe schoentjes brengt. Hij probeert het nog weg te lachen, te negeren. Hoe het afloopt zal u moeten lezen in het boek.

I: Het speelt zich ook allemaal af in de stad ...

A (geïrriteerd): Ja, oorspronkelijk was er nog een subverhaal dat zich in een nabijgelegen dorp afspeelde, maar dat hebben we moeten schrappen.

I: Denkt u dat uw lezers het zullen pikken dat u een aantal gepensioneerden laat opdraven om de boel te redden?

A: Wel, het begint met een aantal gepensioneerden, maar dat is slechts het begin. Dat houdt het ook heel spannend, snijdt een beetje de adem af. Je weet nooit of ze het zullen halen of niet.

I: Er is ook een prominente rol voor moeders en hun kinderen in uw boek?

A: Klopt, het is ook zo dat zij in een stad alomtegenwoordig zijn. Ik moet toegeven, initieel was het mij ook niet helemaal duidelijk, maar ik voelde dat er iets aan het verhaal ontbrak. En dus ben ik naar een stad getrokken, heb wat veldonderzoek gedaan, en er leven dus kinderen in de steden. Zij mochten dus niet in het verhaal ontbreken.

I: U schuwt ook geen controversiële onderwerpen, een van uw personages merkt fijntjes op dat iedereen verplicht moet worden om te roken?  Solidariteit tussen alle bevolkingsgroepen, en voor alle leeftijden wordt gesuggereerd?

A: Ja, maar dat is een uitspraak ..., het past bij het personage, het is niet zo dat ik die mening ben toegedaan. Hij zegt trouwens ook, maar niet met zoveel woorden, dat wie het zich kan veroorloven, helemaal niet hoeft te roken. Er is dus nog wel een zekere vrijheid om te kiezen.

I: Voor de gegoede, ja, dat snap ik. De ganse strijd die geleverd wordt in het boek, is een beetje een ongelijke strijd toch, u geet hen ongelijke middelen om mee te strijden ? Dat lijkt me niet heel realistisch, in de werkerlijkheid …

A: Ja, maar een boek hoeft niet realistisch te zijn, das een beetje de vrijheid van de auteur.

I: Het boek speelt zich af op 1 plek, nl. Vlaanderen, waarom hebt u het niet in Boston ofzo laten afspelen, de situatie is daar vergelijkbaar?

A: Nee, dit kon in mijn ogen enkel in Vlaanderen gebeuren, van zodra je dit in het buitenland laat afspelen, wordt het totaal ongeloofwaardig.

I: Ik moet zeggen, ook het einde had ik helemaal niet zien aankomen. Niemand schijnt het te snappen dat wanneer ze nee zegt, het ook wel nee is, en dan  ...

A: Ja, in fictie kan alles.