Peeters gaat terug naar ‘start'

Kris Peeters is niet alleen een schaker, maar blijkbaar ook een ervaren monopoliespeler. Hij trok gisteren de enige monopoliekaart die het Oosterweeldossier na het referendum nog naar een oplossing kan leiden: ‘ga naar start'.

Op het eerste gezicht lijkt zijn oplossing lachwekkend: de Vlaamse regering die er maanden geleden niet in slaagde een aanvaarde oplossing te vinden, zegt met bravoure ‘dat zij nu de zaak naar zich gaat trekken'; ze richt een speciaal ministercomité op met niet minder dan zeven ondersteunende werkgroepen van experts, politici en ‘betrokkenen' en die gaan ‘een paar maanden' vergaderen.

Is dat de vis verdrinken? Neen. Het referendum bracht geen oplossing. Integendeel. Dan is de enige oplossing: samen met alle betrokkenen de besluitvorming van voren af aan herbeginnen en zo nieuwe consensus opbouwen.

Het ‘masterplan' voor de verkeersproblemen rond Antwerpen – waarvan de Oosterweelverbinding een onderdeel was – is geboren uit zo'n overleg en zo'n consensus. Voor alle voorgaande fasen – de heraanleg van de Leien, de nieuwe tramlijnen, het openbreken van de Ring, enzovoort – heeft de BAM haar werk goed gedaan. Tegen elk onderdeel was er weerstand, maar met communicatie werd toch telkens een draagvlak gevonden. Tijdens de werken aan de Ring, duizenden automobilisten overtuigen de auto te laten staan en trein, tram of bus te nemen, il faut le faire!

Bij het onderdeel Oosterweel mislukte het: er werd niet gecommuniceerd en de weerstand werd fout ingeschat. De les staat meteen vast. Communiceren over grote werkzaamheden maakt ze niet altijd aanvaardbaar. Maar zonder communicatie zijn ze nooit aanvaardbaar. Daarom moet de hele besluitvorming over Oosterweel nog eens worden overgedaan.

De SP.A neigde even naar het spoor ‘niets doen'. Geen tunnel, geen brug, niets. Ze had het referendum gewonnen, maar verder wist ze het ook niet meer.

Dat werd snel afgeblokt. Nu kunnen experts en politici en betrokkenen weer samen beginnen overwegen wat de problemen zijn en welke de mogelijke oplossingen er zijn en hoe daarvoor een draagvlak kan worden gevonden. Met de Antwerpenaars die in de nabijheid van de mogelijke brug wonen, maar ook met de Antwerpenaars en de randbewoners die wonen naast de sluip- en invalswegen waarlangs het verkeer nu dendert dat anders over de Oosterweelbrug zou rijden. En met degenen die elke dag dertig kilometer file doen omdat de Oosterweelverbinding er nog niet ligt.

Welke oplossing zij gaan vinden? Niemand weet het. Maar men moet zich ook geen illusies maken: het is vrij waarschijnlijk dat die – letterlijk – niet zó ver zal liggen van wat nu afgeschoten is. Maar ze zal de omwonenden minder mogen storen, en ze zal moeten worden ervaren als een gemeenschappelijke keuze.
Auteur: GUY TEGENBOS  de Standaard 22-10-09