Petrol

De vervuiling van de democratie neemt zienderogen toe. Niemand kent zijn plaats nog. Ministers gaan over voetbal, theologen over K3, journalisten over heiligverklaring. Zelfs de Staatsveiligheid is televisie geworden. Alsof iedereen vakantie heeft genomen van zijn eigen leven. Dan krijg je verwarring.
In het hele metamorfoseverhaal komt de burger uiteraard niet voor. De burger? Dansmarieke! Wil hij bloemkool, dan krijgt hij bloemkool, maar hij moet wel de wereld ondergaan zoals hij naar televisie kijkt. Chips in de bek, stro in de kop. Nergens een gedachte.
Ik begin almaar heftiger te verlangen naar de tijd van de verzuiling. Toen er kapitalisten en syndicalisten waren, mannen en vrouwen, excellenties en plebs, je wist tenminste door wie je werd misleid en opgelicht. Nu hebben we vijf premiers, maar de schaduwen van macht die achter de beëdigde schaamlap dansen zijn ontelbaar.
Jawel, ik wil inspraak delen, maar niet met een petrolboer. Het wordt mij iets te gek als de CEO van een petrochemisch bedrijf meent te kunnen wegen op een volksraadpleging. Daar hadden we vroeger een kapelaan voor. Total: proef het woord, geen levende ziel te bekennen. De naam alleen al druipt van uitbuiting en winstbejag. En dat wil dan stem zijn in een democratisch duel: brug of tunnel. Zo cynisch en schaamteloos heb ik de baronnen van Limburgse steenkoolmijnen nooit gekend.
Voor alle duidelijkheid: ik ben voor kapitalisme. In feestelijke dakgoten van het geritualiseerde proletariaat kun je alleen uit je neus vreten. Maar een meneer van Total kan mij niet terroriseren met veiligheidsrisco's. Dat was hij namelijk zelf, al jaren. Ondergronds of bovengronds, ontploffing wenkt.
De Lange Wapper: huurlingen buitelen over elkaar heen. Brandweercommandanten worden misbruikt door schijnnimfen à la Annick De Ridder. Iedereen liegt. Zij voorop. Met geföhnde praatjes en geverfde onschuld. Alsof democratie pulp zou zijn. Nina, zowaar.
Hugo Camps

De Morgen 06-10-09