'Twee jaar lang heb ik nauwelijks een cent verdiend'

Manu Claeys, actievoerder van stRaten-generaal, pikt de draad weer op

— ANTWERPEN - 'Door het actievoeren tegen de Lange Wapper heb ik twee jaar nauwelijks een cent verdiend', zegt Manu Claeys, het gezicht van stRaten-generaal. 'Het BAM-dossier heeft mijn carrière als schrijver stilgelegd.' Maar Claeys pikt de draad weer op. Zijn eerstvolgende is een boek over de... jawel.

Het is heel rustig geworden voor Manu Claeys. 'Het is hectisch geweest. Gelukkig.'

Bekomen van de zege?

Claeys: 'Ja, eigenlijk heel snel. We zijn die zondagavond uit de bol gegaan, maar de volgende dag hadden we ons voorgenomen minstens een week niet te communiceren over het BAM-dossier. Het was over naar de politiek. Wij, de actievoerders van stRaten-generaal, maar ook Ademloos, hebben gezwegen tot nu. We voeren ook geen actie. Gisteren stond er een opiniestuk van me in De Standaard, dat is alles. Het resultaat van de volksraadpleging was een duidelijk statement. Wij moeten niet blijven roepen. '

Vakantie genomen?

'We zijn een week naar Marokko geweest. Anne was met Rachida Lamrabet, Tom Lanoye en Joseph Pearce te gast in Casablanca en Rabat voor de Schrijverskaravaan Vlaanderen-Marokko. Ik ben gewoon meegegaan. Overdag ben ik gaan wandelen. Het begrip ruimtelijke ordening moet daar nog worden uitgevonden en ze zijn daar een tram aan het aanleggen. Heel interessant voor mij. (lacht) In augustus zijn we een week naar Polen geweest, waar we een huisje hadden gehuurd. Ik denk dat ik in 2009 twee weken vakantie heb gehad. Nu ben ik terug. Zondag was het feest, tien jaar stRaten-generaal. Sinds maandag werken we weer. Nu willen we het tunnelalternatief weer op de agenda plaatsen. Na het referendum was dat plotseling verdwenen.'

Bent u nu 'bekend'?

'Op het consulaat in Casablanca herkenden de medewerkers me allemaal. In Antwerpen spreken veel mensen mij aan op straat. Ze vertellen over hun mening, uiten hun respect voor onze inspanningen. Een kwaad woord heb ik op straat nauwelijks gehoord, wel integendeel. Als ik met de fiets voor het stoplicht sta, beginnen fietsers naast mij te vertellen hoe blij ze waren dat hun mening door ons vertegenwoordigd werd. Weet je, politici zouden mensen die lastig doen met open armen moeten ontvangen.'

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 haalde u als Groen!-kandidaat 808 stemmen. Zou het niet leuk zijn als er morgen verkiezingen waren?

'Ik zou niet op een lijst gaan staan. Die 808 vind ik niet zo relevant, dat aantal is eigen aan de eerste keer dat je opkomt. Ik ben op de lijst gaan staan omdat ik toen met mijn politieke drive niet aan de zijlijn wilde blijven. Maar door het Patrick-effect is dat niet gelukt. Met het referendum hebben we nu bewezen dat je ook aan politiek kan doen buiten de gemeenteraad. Als ik verkozen geweest zou zijn, zou dat mijn profiel sterk verengd hebben. Stel dat de actiegroep er niet was geweest, dan was het dossier braafjes in de gemeenteraad goedgekeurd en zaten we met de Lange Wapper. Wij hebben alles losgemaakt, meer dan wat de gemeenteraad kan. De macht van partijoverschrijdende actievoerders, het kapitaal van een bewonersgroep, werkt heel aanvullend aan de politiek.'

Veel mensen vroegen zich af wie u was.

'Toen ik in 1997 van redacteur zelfstandig schrijver werd, was ik actief in bewonersgroepen, uit bekommernis om de stad waarin ik met Anne was komen wonen. Toen we in 2005 dat bezwaarschrift hebben ingediend tegen de Lange Wapper, was dat zonder de ambitie om er een groot dossier van te maken. In 2007 hebben Anne en ik dan beslist dat ik er voltijds voor zou gaan. De jongste twee jaar heb ik alles pro deo gedaan, nauwelijks een cent heb ik nog verdiend. Maar als schrijver verlies je zo je stem en er is het gevaar dat je herleid wordt tot één dossier. Ik hoop de draad nu weer op te pikken.'

Een website van de KU Leuven noemt u 'de man naast Anne Provoost'. Lastig?

'Geen van ons beiden ligt daar van wakker. Wij willen schrijven en deelnemen aan het politieke debat. We zijn daarin een koppel. Als we zo kunnen overleven, zijn we perfect gelukkig. Er is hier geen prima donna. De Lange Wapper heeft ook op Annes schrijversloopbaan impact gehad.'

Hebben jullie het dan financieel niet moeilijk gehad?

'We hebben keuzes moeten maken. Een weekje Polen in plaats van twee weken Zuid-Frankrijk.'

Het verhaal gaat dat buren jullie hebben voortgeholpen.

'Niet uit armoede. Anne was in Genève voor lezingen. Buren hebben toen lasagna gebracht. We leven hier al twintig jaar. Dat is hier zo'n beetje een dorp, hè.'

Auteur: Dirk Martens
de Standaard 31-10-09