Cinema

De webcam deed het voortreffelijk, de pyjama was van een hoge stof, Mona Lisa was als vanouds aanwezig in het gelaat van de patiënt. Het volkomen ziekbed. Ik miste nog wel een tros druiven en een foto van de kinderen naast het infuus. Maar zo provinciaals wil een ministerpresident allicht niet zijn.
De dienstdoende heupchirurgen waren uiterst alert. Vaklui. Sjamanen zowaar: de patiënt had alweer de eerste stapjes gezet. Een nieuwe zegetocht in het Brusselse imbroglio was nog hooguit een kwestie van dagen.
Onverminderd leider met daadkracht, dus. Bij dat soort wartaal gaan mijn gedachten altijd uit naar Louis de Funès: kamikaze van alle goddelijkheid.
Het ziekenhuisnummertje van Kris Peeters was slechte cinema. Ergo: het was schaamteloos exhibitionisme. Laat een minister-president die zich, tot diep in een paar onwillige knoken camera - geil laat kennen, het nooit nog over populisme hebben. En ook niet over leukemie, alzheimer en syfilis. Groot leed is niet na te spelen.

Vooruit maar: eigen heupkom eerst! Hoe ver ben je heen als je de media uitnodigt tot voyeurisme bij het onnozelste aller ziekbedden? Waar hooguit wat kruimels van tijdelijk ongemak te rapen zijn. Wat moet het volk daarmee, ook nog tot in de finesse van röntgenfoto’s?
Geef mij maar het volk dat er nog eens lekker met een krukas overheen gaat.
Kris Peeters wordt stilaan onze beëdigde Boer Charel. Ook kreupel geboren, maar hij met flamencogekte in de kop. Met een delirium van vergeefse romantiek. Met het excuus van genetica: gedoemd tot flipperkast. Met erbarmen voor folklore, dus. Deze moedervlekken is de ijdeltuiterige Peeters al lang kwijtgespeeld in zijn alleingang.
Intimiteit in de politiek: vergeefse smeekbede. De Franse Revolutie herleid tot Carla Bruni. Benelux tot split van Neelie Kroes. Wij tot curiosum dat van een heupkom gala van een zogenaamde minister-president maakt.
Ik wil voetbal.

Hugo Camps
De morgen 18-03-2010