De bocht van Kris Peeters

De Antwerpse actiegroepen Ademloos en stRaten-generaal stellen vast dat politieke hoofdrolspelers in het Oosterweeldebat na de regeringsbeslissing van vorige week woensdag 22 september 2010 er niet voor terugdeinzen om de inzet (en geschiedenis) van dit dossier te herschrijven in hun eigen voordeel.

Concreet voelen de actiegroepen zich ernstig bedrogen door de Vlaamse regering. Met de regeringsbeslissing – waarbij vastgehouden wordt aan het BAM-tracé – legt de regering immers de uitslag van de volksraadpleging zonder blikken of blozen naast zich neer.

De actiegroepen zijn hierin consequent geweest: zij voeren strijd tegen een tracé, of dat nu met viaduct of met tunnel is.

Minister-president Kris Peeters is degene die hier bochten maakt. Op 4 september 2009 – enkele weken vóór de volksraadpleging – stelde hij zelf nog uitdrukkelijk in Terzake dat de Antwerpenaar voor of tegen het BAM-tracé zou stemmen tijdens de volksraadpleging. Nadat dit effectief gebeurd was, heeft hij de uitslag echter hertaald in een keuze voor of tegen een viaduct. Of hoe je als regeringsleider een volksraadpleging kan kapen met het oog op vasthouden aan je eigen voorkeurstracé.

Hier vindt u de link naar de bewuste uitspraak van de minister-president in Terzake van 4 september 2009:

Als opstellers van de vraag zoals voorgelegd tijdens de volksraadpleging weten we zelf zeer goed waarover die vraag handelde. De vraag handelde over een keuze voor of tegen ‘het huidig voorziene tracé’ tussen Zwijndrecht en Deurne/Merksem. Voor de goede orde: dat tracé is het BAM-tracé.

De bewoners van Antwerpen stemden dus niet voor of tegen een viaduct, wel voor of tegen een tracé. Ongetwijfeld viel voor sommige Antwerpenaren bij het uitbrengen van hun stem het tracé samen met een viaduct (van tunnels op dat tracé was toen zelfs geen sprake), omdat de Lange Wapper toen voorlag als concreet uitgewerkt project op dat tracé. Maar niemand kan in het hoofd van alle deelnemers aan de volksraadpleging kijken. Gissen over motieven is niets meer dan een intentieproces voeren. De enige objectieve maatstaf ter beoordeling van de uitslag van de volksraadpleging is de voorgelegde vraag.

Zelf voerden we consequent campagne met de hoofdslogan en hoofdaffiche: BAM-tracé Stem nee

Wij lieten de specifieke vraag over een tracé voorleggen, omdat onze doelstelling is: doorgaand verkeer weghouden van de Antwerpse ring.

Viaduct of tunnel: ze zuigen het doorgaande verkeer naar de Antwerpse ring. Vandaar dat we vorige week woensdag ook zonder enige aarzeling de regeringsbeslissing in duidelijke termen verwierpen.

Vandaar ook dat we op zondag 19 september 2010, enkele dagen voor de regeringsbeslissing, nogmaals die boodschap in de verf zetten tijdens een optocht door Antwerpen. De slogan klonk toen: BAM-tracé nee Meccano ja. Artiesten zoals Stef Kamil Carlens en Helmut Lotti brachten die avond in diverse journaals dezelfde boodschap: het is absurd om doorgaand verkeer tot in de stad te brengen.

Alle prominente politici betrokken bij het nemen van de regeringsbeslissing weten zeer goed waarover de volksraadpleging ging.

Ter illustratie daarvan leggen we hierbij de link voor naar een Terzake-uitzending van 4 september 2009, een goede maand vóór de volksraadpleging, waarin minister-president Kris Peeters vanaf minuut 3 in de reportage zelf het volgende stelt:

‘Ik denk dat de vraag zeer duidelijk is en die kunt u met  ja of neen antwoorden, en …’

(Journalist:) ‘Alleen tegen tracé?’

Minister-president: ‘Als men neen antwoord, dan is men niet akkoord met de vraagstelling en dan gaat dat over het BAM-tracé.’

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/terzake/2.6976/1.592100

In De Tijd van het voorbije weekend vond burgemeester Patrick Janssens het blijkbaar nog gepast om volgende analyse over onze reactie op zijn deelname aan een ondoordachte beslissing de wereld in te sturen:

"Als ik even als socioloog mag praten: het is een bekend fenomeen dat organisaties hun doel wijzigen zodra ze hun oorspronkelijke doelstellingen hebben gerealiseerd. Zo proberen ze te overleven."

De burgemeester weet als geen ander dat de actiegroepen reeds jarenlang vooral één iets beogen: het ontlasten van de Antwerpse ring. Niet alleen om daarmee files te bestrijden, maar ook om onnodig (doorgaand) verkeer uit het hart van de agglomeratie te weren, wat de gezondheid van vele tienduizenden Antwerpenaren ten goede komt.

Hij beseft ook dat de actiegroepen met hun inzet de kastanjes voor hem uit het vuur halen. Want jarenlang keek hij zelf de andere kant uit, durfde hij het niet aan om zich formeel te verzetten tegen een nakende ramp voor zijn eigen stad. Tot hij onder druk van onze vasthoudendheid begin 2009 een begin maakte van het nemen van een bocht.

Met zijn uitspraak in De Tijd maakt hij opnieuw een bocht: hij schaart zich andermaal achter een ‘oplossing’ die de eigen stad niet ten goede komt.

Om die bocht te kunnen camoufleren moet hij opnieuw afstand nemen van de doelstellingen van de actiegroepen.

En om dat te doen herdefinieert hij zelf de doelstellingen.

Il faut le faire.

Ademloos en stRaten-generaal