De door kinderen betaalde verkeerstol

Soms voel ik me een roepende in de woestijn.
Vandaag bijvoorbeeld, op een studiedag die nochtans ging over de relatie tussen gezondheid en verkeer. Om te beginnen ging het alleen over lawaai en emissies. Een serieus probleem, daar niet van. Maar slechts een deel van de gezondheidsproblematiek die gerelateerd is aan (vooral) autoverkeer.
De problematiek van verkeersongevallen - nochtans een belangrijke bedreiging van de volksgezondheid - werd niet eens aangestipt.
De problematiek van risicovermijding, het fenomeen dat de autonomie van kinderen steeds meer ingesnoerd wordt doordat het te gevaarlijk is geworden om buiten te spelen of zelfstandig naar school, sportclub of vriendjes te wandelen of te fietsen, kwam al evenmin aan bod.
Nochtans is intussen overvloedig aangetoond dat kinderen daar niet bepaald beter van worden. Er is een duidelijk verband tussen hun gedwongen immobiliteit en obesitas, hart- en longaandoeningen, diabetes, astma en psychische aandoeningen.
Met andere woorden: we betalen voor de veiligheid van onze kinderen met de gezondheid van onze kinderen.
 
Wie het (gestaafd met heel veel, in alle betekenissen van het woord, harde cijfers) wil nalezen, kan dat in het artikel 'Traffic and Pedestrians in the Modern City' (van John Rennie Short en Luis Mauricio Pinet-Peralta) in het tijdschrift Mobilities.
Van die bijdrage wil ik u overigens niet de volgende observatie onthouden: "When a car hits a child it is often treated as an accident, when a child hits a car it is considered vandalism."
Na lezing hiervan weet ik dat er verderop in de woestijn nog roependen zijn.
Het is dus zaak om niet op te geven en verder te trekken.
De Andere Kris Peeters 04-05-2010
http://deanderekrispeeters.spaces.live.com/Blog/cns!F8782529305AA77E!1416.entry