Doar hemme kik m'n hart verlore

'Dit is niet de eerste keer dat ik mijn zin niet krijg. Alleen kon ik het de vorige keer beter verbergen.' Na afloop van de bijzondere gemeenteraad afgelopen donderdag leek het alsof Beerschot met een forfaitscore van Antwerp had verloren. Het aangezicht van Patrick Janssens verried frustratie. Dat de burgemeester zich had geschikt naar CD&V, in de Scheldestad een erg kleine partij, was een ondraaglijke gedachte.

Via schepenen Mark Van Peel en Philip Heylen zette Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) de burgemeester voor het blok. Hij mocht een referendum met twee vragen organiseren waarbij de Antwerpenaar eerst de brug kon afwijzen om vervolgens de tunnel toe te juichen. Maar CD&V zou tegen stemmen. Meteen was Janssens overgeleverd aan een wisselmeerderheid met Vlaams Belang en lag zijn coalitie tot 2012 aan scherven. Ook Open VLD zou hem naar het leven staan. De liberale exit op Vlaams niveau maakt deze partner sowieso onbetrouwbaar.

Door toe te geven beslechtte Janssens de zwaarste crisis sinds hij in 2003 na chaotische toestanden de sjerp overnam van Leona Detiège. De afgelopen jaren reed de burgemeester een onberispelijk parcours. Zijn wil was wet, zeker nadat hij in 2006 een verpletterende uitslag haalde en Vlaams Belang van Filip Dewinter diep vernederde. Zijn 'nederlaag' hoeft niet meteen te worden gedramatiseerd. Janssens toonde zin voor verantwoordelijkheid. Zijn bestuurskracht lijkt onaangetast. Maar het Oosterweeldossier bezwaddert zijn imago. En zijn stad maakt bij de Vlaamse overheid een bijzonder slechte beurt.

Het bezorgt de plaatselijke SP.A chronische hoofdpijn. Van meet af aan zaten de socialisten in de driver's seat van het Oosterweelproject. Een bijzonder ambitieus masterplan ging de onmiskenbare mobiliteitsproblemen van de stad structureel oplossen. Antwerpen moest een fraaie brug slikken, maar kreeg in ruil zware investeringen in openbaar vervoer en de aanleg van een groene Singel. Janssens, die in tegenstelling tot zijn partij de brug altijd verafschuwde, zwichtte.

Uiteindelijk voerde de burgemeester zelfs de forcing. Walk and don't look back, antwoordde hij op de aanzwellende kritiek. Een referendum lachte hij weg. Het project was te belangrijk om het aan de Antwerpenaar over te laten. Maar zijn argumentatiearsenaal raakte uitgeput. Samen met zijn partij zette hij een bocht in. Hij verplichtte de Vlaamse regering tot een allerlaatste studie. Totaal onverwacht leverde die het dynamiet om de brug de lucht in te blazen.

De gevolgen zijn niet min. Als de Lange Wapper wordt afgevoerd, dreigen honderden miljoenen euro's Vlaams belastingsgeld aan schadeclaims in rook op te gaan zonder dat een steen wordt verlegd. Antwerpse SP.A'ers voelen zich 'belazerd' door ingenieurs die, beneveld door een protserige viaduct, de tunnel over het hoofd zagen. Het neemt niet weg dat de socialisten (inclusief Janssens) hebben gefaald. De Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel (de BAM) reed zeker geen foutloos parcours. Maar dat kwam ook omdat ongeïnteresseerde politici lieten betijen.

Alleen dommeriken veranderen nooit van mening. Janssens kan beweren dat hij Antwerpen behoedt voor een stedenbouwkundige ramp. Alleen komt het schuldbesef rijkelijk laat. De gevolgen zijn navenant: uitstel voor de tolweg betekent geen geld voor tramlijnen noch voor de groene Singel. Ondertussen blijft het tunnelalternatief een duur hersenspinsel. Zelfs socialisten geven toe dat ze de vijf kilometer lange pijp enkel verdedigen omdat ze tegen de brug zijn.

De switch van Janssens mag dan zijn laatste herverkiezing in 2012 veiligstellen, in Brussel valt de imagoschade niet te overzien. De laatste jaren lag Antwerpen in de bovenste lade. Maar de peperdure 'flexibiliteit' van de plaatselijke politici genereert ergernis. Als de SP.A - die het Antwerpse gebroddel met overtuiging steunt - in november de bouw van de brug definitief tegenhoudt, zal het jaren duren vooraleer Antwerpen die averij kan herstellen en nog serieus wordt genomen bij grote infrastructuurwerken. Ondertussen blijven de Antwerpse files, met een onwaarschijnlijke productie aan fijn stof, onverkort.
Bart Brinckman
de Standaard 05-09-09

"de partijdigheid in de standpunten van Bart Brickman is merkwaardig."
Van ieder medium wordt verwacht dat er
a) een onafhankelijk schot is tussen beheer en redactie, dat is bij De Standaard niet meer het geval;
b) dat er een schot is tussen de opinie van de redactie en de berichtgeving, dat is bij de standaard ook niet het geval.
Dit artikel is een vergaarbak van hele en halve onjuistheden.

Het is treurig gesteld met "De Standaard".
Men roept nu ook al om een sterke man, waar en wanneer hebben we dat nog gehoord in de vorige eeuw? Als we iets nodig hebben zijn het verstandige leiders!
WvH