"Een onhandelbaar element met een klein hartje"

kade rechteroever

Wat is dat toch met die actiecomités? Er komen er steeds meer en ze leggen steevast het stadsbestuur het vuur aan de schenen. Hebben ze gelijk of roepen ze maar wat? Gazet van Antwerpen vraagt het hen.

"De sixties! In die periode is het voor mij allemaal begonnen. Ik heb de grote staking van '60-'61 meegemaakt en vanaf dan had ik te smaak echt te pakken", zegt de ondertussen 68-jarige Koen Calliauw.

Sinds een aantal jaren is hij de stuwende kracht achter het Daklozen Aktie Komitee en hij is betrokken bij tal van andere linkse organisaties zoals 'Trek Uw Plant' dat pleit voor het legaliseren van sofdrugs en Basta!, dat opkomt voor illegalen en andere verdrukten.

"Het protest van Wannes"

"Ik zat in de jaren zestig op het Sisa in de Cadixstraat. Een plek voor creatievelingen waar het 'andere' gerespecteerd werd. Een 'onhandelbaar element' noemden ze mij daar", lacht Koen Calliauw. Ferre Grignard, de overleden protestzanger liep er ook school.

"Het was een periode dat er veel geprotesteerd werd. Denk maar aan de liedjes van Wannes Van de Velde tegen de afbraak van de oude stad. Het was een milieu waar ik me als een vis in het water voelde. We verzetten ons tegen het gezag, met of zonder pet op. Maar altijd zonder geweld."

"Recht op provocatie"

"Iedereen heeft recht op provocatie, dat vind ik nog steeds. Maar mijn engagement gaat verder dan alleen maar wat roepen. Het is een zoektocht naar rechtvaardigheid, strijden tegen onrecht. En dat is er overal. Tja, ik ben waarschijnlijk een beroepsactivist."

Het DAK richtte Koen Calliauw op uit pure noodzaak. "Mensen waren en zijn dakloos. De armoede neemt nog steeds toe. Eigenlijk was er in de beginjaren van het DAK weinig voor deze mensen. Dus heb ik het zelf maar gedaan, samen met hen. Want het is puur vrijwilligerswerk. En door midden tussen die mensen te staan weet je wat hun behoeften zijn."

Actievoeren is niet vechten tegen de bierkaai, vindt Koen Calliauw. "Nu ja, soms wel. Maar met het DAK hebben we er toch maar mooi voor gezorgd dat er nu een nachtasiel voor daklozen is: de Biekorf. Dat is mee de verdienste van het DAK."

"Ons niet laten recuperen"

Koen Calliauw was een aantal jaren journalist, maar is zich later uitsluitend gaan bezighouden met activisme. "Ik leef al vijftien jaar van een invaliditeitsuitkering. Voor het DAK krijgen we een kleine subsidie maar verder niets. En dat is goed. Ik wil niet te afhankelijk worden van een overheid. Je moet onafhankelijk blijven denken en handelen."

Koen Calliauw ziet om zich heen dat sommige groepen en comités worden gerecupereerd door de politie. "Het stadsbestuur of partijen omarmen ze en geven ze een stem. Dat is niet altijd goed. Want voor wie praat je dan nog? Je moet af en toe in de clinch kunnen gaan met die overheid. Het mag al eens botsen, al kan ik tegelijkertijd nog zonder problemen met iedereen een praatje maken."

"Geen gezinsleven"

Voor een familiaal leven heeft Koen Calliauw nooit tijd gehad.

"Ik heb wel vriendinnen gehad, maar die hielden het nooit vol. Ik was altijd bezig. Dat ik geen kinderen heb, is dan ook een bewuste keuze. Een gezin hebben en revolutionair zijn gaan niet samen. Ik kan daar mee leven."

patrick van de perre

Die zaak dateert ondertussen van twee jaar geleden en voorlopig is er van een heraanleg van het Stadspark geen sprake meer. Nu focust Bea Hanssen zich vooral op het voormalige scheepvaartmuseum in het Steen. Dat staat leeg en het stadsbestuur wil er een plek voor kinderen van maken.

"Ik ben enorm begaan met het groen en het erfgoed in deze stad. Daarom vond ik dat het Stadspark in zijn huidige vorm behouden moest blijven. En het Steen zou onderdeel moeten zijn van het toekomstige Museum aan de Stroom", vat Bea Hanssen haar belangrijkste strijdpunten samen.

Maar de Antwerpse ziet een patroon in het beleid van het stadsbestuur en dat is waarom zij met haar comité waakhond wil zijn en blijven. "De stad gaat niet altijd even goed om met het erfgoed. Gebouwen zoals het Mercator Orteliushuis worden verkocht. Maar dat soort gebouwen hebben niet alleen een financiële, maar ook een emotionele waarde. En dat is onbetaalbaar. Ik vind dat dit soort plekken van de Antwerpenaar zijn en moeten blijven."

Bea Hanssen wil graag de spreekbuis zijn van verontruste Antwerpenaren. "Ik vertolk hun stem en hun bezorgdheden. Ik spreek niet alleen voor mezelf. Precies daarom zou het nuttig zijn dat het stadsbestuur wat meer en beter naar ons zou luisteren."

pvdp

Met zijn vzw Ademloos is Wim Van Hees erin geslaagd om op korte tijd een volksraadpleging af te dwingen over de C. "Woede, onbegrip, bezorgdheid. Dat waren de redenen waarom ik met Ademloos gestart ben. Als je tot tien keer toe aan de overheid vraagt hoeveel vrachtwagens er over die nieuwe weg op Linkeroever gaan rijden en je krijgt geen antwoord. Tja, dan word je weerspannig en zo ontstaan actiecomités. Op die manier krijg je drie rustige en gepensioneerde mensen in actie", zegt Wim Van Hees.

"Sanering wegen was het doel"

Toch is Wim Van Hees niet positief over het resultaat dat Ademloos behaald heeft. "Het resultaat is uitermate teleurstellend. Ons doel was en is op de Antwerpse wegen te saneren. Minder verkeer om redenen die ondertussen bekend zijn: fijn stof en geluidoverlast. Het resultaat is dat er een ondergrondse Wapper komt, zonder dat er een oplossing is voor de Ring."

Een gebrek aan open geest en het onvermogen om met de burger in debat te gaan. Zo omschrijft Wim Van Hees de gebreken van de overheid. "Het is onvoorstelbaar dat politici in deze eeuw nog altijd niet in staat zijn om een serieus gesprek te hebben met de burger en hen bij projecten te betrekken. Het is een verkrampte houding."

pvdp

"Zo is het comité 'Red het Zeemanshuis' ontstaan. Ik dacht dat we op drie maanden klaar zouden zijn, maar ondertussen zijn we al vijf jaar strijd aan het leveren", zegt Kris Fierens.

"Mentaliteit stoort"

Of het actiecomité erin slaagt om het zeemanshuis overeind te houden, weet Kris Fierens niet.

"En eigenlijk is dat nog niet eens het belangrijkste. Het is de mentaliteit van het stadsbestuur die me stoort. Het enige wat we willen weten is wat er nu precies gaat gebeuren op de site van het zeemanshuis. Maar op die simpele vraag hebben we nog altijd geen antwoord gekregen. Er is ook nog nooit een ernstig gesprek geweest tussen ons en het stadsbestuur."

Ondertussen is Kris Fierens bekender als actievoerder dan als kunstenaar. "Ik word op straat bijna dagelijk aangesproken door mensen die willen weten hoe het met het dossier staat. "

Bij de Raad van State loopt nu een zaak tegen het stadsbestuur. "Ik weet niet of we die gaan winnen, maar we blijven in alle gevallen openheid eisen."

pvdp

Gazet van Antwerpen 12-06-2010

Tags: