Een vuiltje aan de lucht

kade rechteroever

Vorige week de gelegenheid gehad om nog eens enkele specialisten inzake luchtkwaliteit aan het woord te horen. Onder meer Valentin Foltescu van de European Environment Agency had interessante dingen te vertellen, al wordt een mens er niet direct vrolijker van:

- 20% van de Europese stedelijke bevolking leeft in omgevingen waar de Europese 24uursnorm voor PM10 (zeg maar het ‘groffe’ fijn stof) wordt overschreden en dat loopt op tot 80-90% als je de strengere WHO-norm hanteert. Helaas is er geen verbetering te zien.

- wat ozon betreft, dat stagneert of stijgt licht in de Europese Unie. 17% van de Europese burgers leeft in een zonewaar de ozonnormen systematisch worden overschreden en dat loopt op tot 95% als je de strengere WHO-norm als maatstaf neemt.

- is er beter nieuws dan voor SO2, dat onder meer verantwoordelijk is voor zure regens? In zekere zin wel: het SO2-niveau is met de helft gedaald van 1999 tot 2009, maar het is voor 68 tot 85% van de Europese stedelijke bevolking nog altijd een probleem.

- Voor NOx is er een gelijkaardig verhaal: er is verbetering, maar nog altijd 12% van de stedelijke bevolking in de Europese Unie leeft in zones waar de normen worden overschreden. En wat zware metalen betreft: ook daar is er een reductie, maar door het cumulatieve effect  (er blijft nog bijkomen, zij het minder dan vroeger), is er nog altijd een ernstig probleem voor het milieu en de gezondheid.

Nadien merkte een onderzoeker van de Vlaamse Milieu Maatschappij (gezondheid) nog haast terloops op: in tegenstelling tot wat algemeen wordt gedacht, verbetert onze luchtkwaliteit niet. En bovendien wordt het grootste deel van onze luchtverontreiniging gewoon nog niet gemeten. Wat niet meet, niet deert, zoals ze zeggen…

Een uitgeslapen Nederlander wierp de vraag op waarom de Europese Unie niet de strengere normen van de Wereldgezondheidsorganisatie overneemt. Dat bleek een moeilijke. Grosso modo kwam het antwoord neer op wat we al wisten: de Europese normen zijn vaak geen wetenschappelijke normen, maar het resultaat van politieke compromissen. Denk aan het gemarchandeer met de CO2-normen, waar eerst het pad van de vrijwilligheid werd uitgeprobeerd en toen dat niet hielp niet al te ambitieuze normen werden naar voor geschoven. Vooral onder druk van de Duitse automobielindustrie werden die dan nog eens verder uitgehold. Een vertegenwoordiger uit Duitsland (!) was er verontwaardigd over en vulde nog aan. ”Autofabrikanten doen er alles aan om strengere normen af te blokken of uit te stellen. En als ze er dan toch komen, dan vragen die autofabrikanten met een uitgestreken gezicht tijd om zich eraan aan te passen.” En hij besloot met een onderkoeld: “I don’t think this is a smart policy.”

Kris Peeters 08-12-2011
http://deanderekrispeeters.wordpress.com/2011/12/08/een-vuiltje-aan-de-lucht/

Tags: