Fons

Het is zover: Fons is zot geworden. En deze maal niet alleen van Marcia De Wachter. Fons heeft zich bekeerd tot het maoïsme! Nadat eerder onze chef-Wetstraat al was toegetreden tot de overgebleven soixante-huitards, zijnde Piet Piryns.

Wij hebben hier al gewezen op de subversieve ideeën die Fons Verplaetse, eregouverneur van onze Nationale Bank, met regelmaat verspreidt via Knack. Twee weken geleden een bijna obscene lofzang op het Chinese politieke systeem. Dat systeem heeft uiteraard voordelen. Stel: men heeft het idee opgevat om in Shanghai een brug te bouwen over een riviertje of een paar havendokken, en een actiecomité protesteert hiertegen. Wat denkt u dat er zal gebeuren met die brug? En met dat actiecomité?

Fons: 'Toen ik in 1986 op het kabinet van premier Wilfried Martens werkte, heb ik het geluk gehad kennis te mogen maken met de grote Chinese leider Deng Xiaoping. Die heeft toen een zeer diepe indruk op mij gemaakt en sindsdien ben ik alles wat in China gebeurt nauwlettend blijven volgen.'

Hierna goochelt Fons zoals gewoonlijk met percentages en coëfficiënten, met invoer- en exportcijfers, hij weidt uit over werkzaamheidsgraden, productieoverschotten, wisselreserves en betalingsbalansen, danst met zwier langsheen consumptie-uitgaven, inflatiedreigingen en schuldratio's, schroomt niet even halt te houden bij trekkingsrechten, groeimarges en kapitaalvorming, en komt na een lange tocht ten langen leste tot een merkwaardig besluit: leve Mao. Het is dankzij de grote roerganger dat China in een mum van tijd vanuit de middeleeuwen naar een postindustriële hoogtechnologische samenleving is opgeklommen. Een economische wereldmacht die de Verenigde Staten al lang voorbij is geraasd. Straffe mannen, die Chinezen.

Volgens Fons is de geschiedenis van elke tot nog toe bestaande maatschappij de geschiedenis van klassenstrijd. Meer en meer splitst zich de gehele maatschappij in twee vijandelijke kampen, in twee grote rechtstreeks tegenover elkaar staande klassen: bourgeoisie en proletariaat. Waar de bourgeoisie aan de heerschappij is gekomen, heeft zij alle feodale, patriarchale, idyllische verhoudingen vernietigd. Ze heeft alle tot nu toe eerwaardige en met vroom ontzag beschouwde beroepen van hun heilige schijn ontdaan, en heeft in de plaats van de met religieuze en politieke illusies bemantelde uitbuiting de openlijke, schaamteloze, directe dorre uitbuiting gesteld.

Hoe vertaalt zich dat nu naar de Chinese maatschappij? Fons hoeft er niet te lang over na te denken. De parabel van Yu Gong! In het noorden van China leefde eens een oude man, genaamd Yu Gong, wat Chinees is voor 'Oude Zonderling'. 'Haiku Herman' in het Japans. De weg van zijn huisdeur naar het zuiden werd geblokkeerd door twee grote bergen: de Taihang en de Wangwu. Yu Gong nam het besluit om samen met zijn zoon deze bergen met houwelen weg te breken. Een andere oude man, Zhi Sou, lachte toen hij hen zag en zei: 'Jullie zijn werkelijk dwaas. Jullie kunnen toch onmogelijk met zijn tweeën met een houweel zulke grote bergen weg breken.'

Maar Yu Gong antwoordde: 'Als ik sterf, blijven mijn kinderen. Sterven de kinderen, dan blijven de kleinkinderen. Zo zullen de generaties elkaar in een eindeloze reeks aflossen. Zeker: de bergen zijn hoog, maar ze kunnen niet hoger worden. Doordat wij ze afgraven worden ze al lager. Waarom zouden we ze dan niet kunnen weg breken?'

Nadat Yu Gong met deze woorden de verkeerde opvattingen van Zhi Sou weerlegd had, begon hij aan het karwei, zonder ook maar in het minst te twijfelen, dag in dag uit de berg af te graven. Dit ontroerde God, en hij stuurde twee van zijn boodschappers die de beide bergen op hun rug wegdroegen. Dat was wel een beetje raar omdat de Chinezen niet in God mogen geloven, maar als er nu twee boodschappers komen mee helpen, wie maalt er dan om?

Welnu, was Verplaetse niet meer te stuiten, tegenwoordig drukken eveneens twee grote bergen zwaar op het Chinese volk. De ene heet imperialisme, de andere feodalisme. Deze twee bergen dienen te worden afgegraven. Dan zullen de Chinezen eveneens God ontroeren. En God, dat is in China niemand anders dan de volksmassa.

Hierna werd Fons door een in wit geklede zuster bij de arm genomen en weggeleid.

door Koen Meulenaere Knack 02-12-09

http://knack.rnews.be/blog/meulenaere/71-101/meulenaere.html