‘Het zijn de “blauwen” die de stad komen vervuilen’

kade rechteroever

 

De Tolhuislaan in Gent kleurde helaas oranje, maar de buurtbewoners vierden hun ‘groene achterkant’ met een oogstfeestje.

 

De Tolhuislaan en de aansluitende Rodelijvenkensstraat vormen samen een van de weinige street canyons in Gent. Dat zou je op het eerste gezicht niet denken: de twee straten zijn niet bijzonder smal, de huizen niet bijzonder hoog, en er staan ook bomen naast de stoep. Bovendien zijn er doorbrekingen, naar een parkje met een speeltuin bijvoorbeeld. Net daar, twee huizen naast de ingang, kleurde het huis van Liesbet De Man en Pascal Verschaeve oranje op de schaal van CuriezeNeuzen – ‘ondermaats’ dus.

Daags nadat het koppel dat resultaat onder de neus heeft gekregen, staat het met buren bij te praten in het park. Naar jaarlijkse gewoonte houden ze een oogstfeest voor hun gemeenschappelijke moestuin, met taart, limonade en groentedips van eigen kweek. ‘Het oranje heeft me aangenaam verrast’, zegt Liesbet. ‘Ik had erger verwacht. Al moet gezegd: sinds het circulatieplan is het verkeer in onze straat flink verbeterd. Vroeger stond er elke dag een file voor onze deur, richting stadsring. Mijn kinderen en ik moesten dan met de fiets tussen de auto’s laveren. Het was zelfs zo erg dat ik de kinderen op het voetpad stuurde. Maar dat is nu minder nodig, de files zijn zo lang niet meer.’

Beter dan Antwerpen

Er wordt deze zondag in kleuren gesproken door de buurtbewoners: Liesbet en Pascal ‘zijn’ de oranje bol, maar het park achter hun huizen is ‘groen’. Niet alleen letterlijk: in een zijstraat langs het park werd een groene meting gedaan. ‘Dat hebben we toch: propere lucht in onze achtertuin’, zegt meer dan een aanwezige. Ze zijn zo beter af dan de ‘donkerpaarse’ Rodelijvenkensstraat, en het is hier ook beter wonen dan in het ‘rode’ Antwerpen.

‘Als alle bussen elektrisch zouden zijn, dan kan de luchtkwaliteit nog fors verbeteren’ Jos De Wolf  Architect

Liesbet en Pascal sturen hun kinderen tussen de groene bollen naar school en werken respectievelijk in het groen en geel. Maar jonge moeder Sarah Bourgeois stuurt haar peuter naar een ‘rood kinderdagverblijf’ nabij de Tolhuislaan. ‘Ik hoop dat mensen op basis van CuriezeNeuzen nu niet concluderen dat ze beter naar het blauwe platteland verhuizen’, aldus Sarah. ‘Het zijn de “blauwen” die de stad komen vervuilen.’

Dat hun straat nu extra aandacht krijgt als een van de meest vervuilde van Gent, vinden de bewoners zowel confronterend als hoopvol. Want nu zal er misschien ook verder gesleuteld worden aan oplossingen voor de invalswegen van het circulatieplan. ‘Het plan heeft een kentering veroorzaakt, maar aan de straat zelf is helemaal niets veranderd’, zegt Jos De Wolf, een architect. ‘De infrastructuur moet dringend mee evolueren.’

‘Om de paar minuten rijdt hier een bus langs, dit is een van de belangrijke assen in de stad. Als alle bussen elektrisch zouden zijn, dan kan de luchtkwaliteit nog fors verbeteren.’ Hij stelt ook voor dat de Tolhuislaan enkele richting wordt, en is niet de enige met dat idee. ‘Zo creëer je ook plaats voor een fietspad, dat er nu niet is’, merkt Pascal op. Hij hoopt op fietscorridors, bijvoorbeeld door ‘hun’ park, weg van de auto’s.

Hoestend op de fiets

‘Het oranje heeft me aangenaam verrast. Ik had erger verwacht’ Liesbet De Man

Het zijn allemaal fietsers, op het oogstfeestje. ‘En veel van mijn klanten zijn dat ook’, zegt Mieke Vanhullebusch, die sinds een jaar een schoonheidsinstituut heeft in de Tolhuislaan. ‘Ze komen van Vinderhoute, Wommelgem, Evergem, Lovendegem ... Ook al is dat tien kilometer fietsen. En ook al zouden ze in principe nog met de auto tot hier kunnen komen. Maar parkeren is duur. Kennelijk is de instelling bij sommigen toch veranderd en rijden ze liever niet meer met de auto naar de stad.’

‘Voor het circulatieplan kwam ik met mijn fiets al hoestend toe in de yogales. Nu niet meer’, zegt Karin Van Swol, die een achttal jaar geleden vanuit het landelijke Moerkerke naar de Tolhuislaan verhuisde. ‘Ik ben van die generatie die parkeerde waar ze moesten zijn. En in Moerkerke moest ik de auto nemen, een andere optie had ik niet. Maar toen de kinderen groot waren, ben ik naar de stad verhuisd, uit ecologische overwegingen.’

Aan vertrekken uit de Tolhuis­laan denkt niemand. ‘En als ik al zou verhuizen, dan liever naar een groen bolletje in de stad dan naar het groene platteland’, aldus Jos.

 

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180930_03797236

Tags: