Hoeveel Uplaces, Oosterweels en Eurostadions moeten zich nog vastrijden in het slijk van eindeloze procedures en bezwaarschriften?

kade rechteroever

En plots lijkt de frontlijn tussen twee bestuursculturen dwars over een onooglijk buurtweggetje in Grimbergen te lopen. Aanleiding voor het dispuut: de bouwplannen voor het Eurostadion, de nieuwe nationale voetbaltempel die stad en gewest Brussel in de Vlaams-Brabantse buurgemeente wil inplanten.

Aan de ene kant van het front staat het ouderwetse machtsvertoon van een bouwheer als Ghelamco, die alvast voor de gewillige tv-camera's een symbolische kraan laat aanrukken om zelfs zonder de nodige vergunningen de werken aan te vatten. Met zoveel arrogantie wordt vooral het eigen draagvlak weggegraven. Aan de andere kant staat een onbuigzaam comité van mondige burgers, die de overlast uit hun wijk weg willen houden.

 

Aan het Eurostadion kleeft een strijd op een veel hoger symbolisch niveau

Aan het Eurostadion kleeft een strijd op een veel hoger symbolisch niveau. De hoofdstad die een groot complex komt bouwen op Vlaamse grond appelleert aan een oerangst: de vrees voor de Brusselse en dus franskiljonse olievlek die 'ons' territorium binnen drijft. Het verklaart waarom naast het onvermijdelijke Groen ook de N-VA zo gretig in de dans springt.

Daar tegenover staat dat de Brusselse bestuurders ook weinig – niets, eigenlijk – gedaan hebben om dat soort begrijpelijke emoties te ontzenuwen. De deadline van het Europees kampioenschap van 2020 maakt dit project kwetsbaar: later heeft het toch allemaal wat minder zin. Hoe vreemd toch dat niemand in de hoofdstad gedacht heeft dat het misschien nuttig kon zijn om vooraf een brede, 'nationale' coalitie van welwillenden op te zetten, in plaats van de plannen als een soort ruimtetuig op een parking in de randstad te mikken.

Dat is wat nog het meeste verbaast aan dit alweer ontsporende dossier van grote openbare werken. Zullen sommige politici het dan nooit leren? Hoeveel Uplaces, Oosterweels en Eurostadions moeten zich nog vastrijden in het slijk van eindeloze procedures en bezwaarschriften vooraleer doordringt dat die top-down-bestuurscultuur vandaag niet meer werkt? Dit soort grote werken zal in samenspraak tot stand komen, of niet tot stand komen.

Maar ook aan de overzijde, bij het protesterende buurtcomité, zou die boodschap mogen doordringen. Oosterweel leert ook: met constructieve en creatieve bijdrages kunnen buurtbewoners vanuit hun lokale expertise nieuwe oplossingen aandragen. Is dat het doel, of wil de buurt dat er helemaal niks komt?

Met wat goede wil en vooral veel meer transparantie en eerlijkheid over baten en kosten en over ruimtelijke problemen en oplossingen zou een nieuw nationaal voetbalstadion wel een mooi project kunnen worden. Dan moet het wel dringend een stadion van ons allemaal worden. En niet alleen van de 'heren uit Brussel' en hun bevriende projectontwikkelaars.

Bart Eeckhout

De Morgen 27-01-2017
http://www.demorgen.be/dmselect/hoeveel-uplaces-oosterweels-en-eurostadions-moeten-zich-nog-vastrijden-in-het-slijk-van-eindeloze-procedures-en-bezwaarschriften-bc048a3d/Sb3Gu/

Tags: