Journalistiek in rouwpak

kade rechteroever

Het afgelopen weekend was weer eens een ‘gitzwart’ weekend op de weg. Weer zoveel gezinnen, families en vriendenkringen die nooit meer hetzelfde zullen zijn en verder moeten leren leven met de pijn van het gemis. Ook weer zoveel mensen die het er levend zullen afgebracht hebben en ‘geluk bij een ongeluk’ zullen hebben gehad – al is dat zeer relatief als zelfstandig leven niet meer kan. ‘Mijn auto, mijn vrijheid’ kan in een fractie van een seconde verkeren in ‘mijn bed, mijn gevangenis’.
Veel van de tranen die worden vergoten, zijn krokodillentranen. In de pers bijvoorbeeld.

In datzelfde gitzwarte weekend publiceerde kwaliteitskrant De Standaard een paginagroot artikel over de McLaren MP4-12C: “F1-bolide in burgerpak’.
 

Het had een kritisch artikel kunnen zijn. Er zijn vragen genoeg te stellen. Bijvoorbeeld over de zin van een voertuig met een topsnelheid van 330 km/u in een land waar de maximumsnelheid 120km/u is. Of, het is niet héél ver gezocht in een 11.11.11.-weekend, hoe ethisch het is dat mensen met een auto van 203.360 euro rijden. Of dit soort technologie nu precies is wat we nodig hebben in een tijdperk van files, grondstoffenschaarste, peak oil en klimaatopwarming.

Maar niets van dat alles. Wel integendeel. Journalist Jan Muylaert komt superlatieven te kort: ‘supercar’, ‘machtige motor’, ‘imposante motorblok’, ‘fantastische sportwagen’, ‘toptechnologie’…  Alleen over het wat te sober uitgevallen dashboard (‘voor die prijs’), het zicht naar achteren en het wat moeilijke in- en uitstappen zijn er kanttekeningen.

De loftuitingen nemen soms bevreemdende vormen aan: “Geen schreeuwende banden of brutale stuurreacties. De wagen zit dan ook vol bewakingstechnologie.” Hallo? Ik heb mijn 13 jaar oude Citroën Berlingo nog nooit op schreeuwende banden of brutale stuurreacties betrapt. Zonder bewakingstechnologie. Toch gaat het hier volgens Muylaert over “een staaltje van de meest geavanceerde autotechnologie”.

Geavanceerd? Een ding dat twee mensen kan vervoeren en daarbij 279 gram CO2 per kilometer de lucht in stuurt? Dom lijkt in het licht van de maatschappelijke context een veel adequatere omschrijving.

Maar het ergst is wel – en daarmee knopen we aan bij het begin van dit verhaal – hoe de autojournalist van zijn forum gebruik maakt om de indruk te wekken dat snelheid best verenigbaar is met veiligheid: “Zijn veiligheidskooi van beresterke kunststofvezel maakt het verschil.”

Voor wie, staat er niet bij. Voor de voetganger, de fietser of de inzittende van de andere auto maakt het zeker géén verschil. En allicht voor de overmoedige chauffeur ook niet. Maar dat wordt dan weer een ander artikel in een ander katern van de krant.

Kris Peeters
Wordpress 12-11-2012
http://deanderekrispeeters.wordpress.com/2012/11/12/journalistiek-in-rouwpak/
 

Tags: