Kiezen voor de stad heeft consequenties

Bart De Wever moet niet treuren dat de middenklasse de stad verlaat, hij zou er beter wat aan doen, vinden FILIP WATTEEUW en FREYA PIRYNS. Bijvoorbeeld door met zijn N-VA onze steden leefbaarder te maken.

Bart De Wever kiest voor de stad (DS 7 september). In zijn column trekt hij ten strijde tegen de randverstedelijking en tegen de fermettecultuur. Hij breekt een lans voor de terugkeer van de middenstand naar de stad.

Maar wie A zegt, moet ook B zeggen. Het pleidooi van De Wever voor meer kwaliteit van leven binnen de steden, is niet vrijblijvend. Kiezen voor leefbare, aantrekkelijke steden waar ook de middenklasse zich terug thuis voelt, betekent nieuwe politieke keuzes maken. Bijvoorbeeld op vlak van milieubeleid en mobiliteit. Als je met volle teugen wilt genieten van de stadslucht, mag die niet vol fijn stof zitten. De actiecomités Ademloos en Straten-Generaal zijn er in De Wevers eigen stad Antwerpen, in geslaagd de voorbije maanden een hele beweging op gang te trekken vóór de leefbaarheid van de stad en tégen infrastructuur die het goede leven in de stad ondermijnt. Maar De Wever koos wel voor het andere kamp, voor het BAM-tracé en een snelweg die dwars door de stad loopt en dus ook voor een verbreding van de ring ten koste van vele woonwijken en stedelingen. Ondertussen kiest de Vlaamse regering met de N-VA voor forse besparingen bij de Lijn. Vooral Oost-Vlaanderen wordt zwaar getroffen en wordt er niet geïnvesteerd in de tramlijnen die de stad Gent dringend nodig heeft.

Groene militant De Wever

De Wever die ten strijde trekt tegen de suburbanisatie, tegen nieuwe verkavelingen in de rand ten koste van open ruimte. De Wever als groene militant? Wie trapt daarin? Vooral als je merkt dat zijn minister voor ruimtelijke ordening in de Vlaamse Regering, Philippe Muyters (N-VA), enthousiast tekent voor nieuwe woonuitbreidingsgebieden en verkavelingen die de verstening en verstedelijking van Vlaanderen juist versterken. Elke dag gaan in Vlaanderen tien voetbalvelden aan open ruimte verloren. De N-VA heeft hier nog nooit een punt van gemaakt. En dan nu de klaagzang aanheffen over de bedreigde plattelandsgemeenten in Vlaanderen: is dat niet al te makkelijk? Er is dringend nood aan een beleid om groen te behouden buiten de steden. Maar ook de steden moeten groener worden. Van de stadsbosprojecten in Gent, Antwerpen en andere steden is nog geen enkele boom geplant.

Triomfantelijke herintrede

Het project van De Wever is een doorslag van het denken van Richard Florida die vindt dat zijn 'creatieve klasse' de stad moet inpalmen. De Wever droomt van de triomfantelijke herintrede van de randstedelijke middenklasse in de stad. Maar onder welke voorwaarden? Wil die middenklasse de stad in al haar diversiteit ook aanvaarden? Aanvaardt ze een stad die autoluw is, compact, met meer collectieve diensten en minder besloten private ruimte? Of zal die middenklasse de stad naar haar hand zetten? Socioloog Guy Baeten waarschuwt voor een stedelijk beleid puur op maat van de middenklasse: 'de homogenisering van de binnenstad volgens de normen en de waarden van de suburbane gegoede middenklasse, maakt de binnenstad klinisch dood', schrijft hij. Een stad staat voor verscheidenheid, voor culturele innovatie, onvoorspelbaarheid en tolerantie samengebald in een kleine ruimte. 'De binnenstad geschminkt en gekleed om toeristen en welgestelden te verleiden, wordt een karikatuur van zichzelf, een fake stad.' Een beleid dat plaats maakt voor de middenstad door 'subtiel, en soms grimmig' de sociale verdringing te organiseren, is in feite een antistedelijk beleid.

Profiteurs

Wat kunnen De Wever en zijn N-VA bijdragen om de stadslucht echt vrij te maken? Een strak inburgeringsprogramma? Een beleid van sociale verdringing? Het weren van imagoverlagende winkels, buurten, bewoners? Nog meer sociale controles, nog meer besparingen op het OCMW, nog striktere regels voor werklozen en vermeende sociale profiteurs? Is het project van De Wever en zijn N-VA een echt bevrijdend stedelijk project of een behoudsgezind project met veel heimwee naar de oude dorpswaarden?

De sociale bewogenheid van Karel Van Isacker indachtig moet de plaats van de zwaksten in de stad de bottom line zijn voor elk goed stedelijk beleid.

De Standaard 08-09-2010
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=G4S2V2DOO

Bart De Wever gaat verhuizen naar Deurne

N-VA-voorzitter Bart De Wever heeft voor zijn gezin een geschikte woning gevonden in Deurne. “Ik had naar de rand kunnen trekken, maar ik kies voor mijn stad”, zegt hij.

Bart De Wever is van plan om te verhuizen naar een voormalige dokterswoning op de Herentalsebaan in Deurne.

“Ik vind het niet prettig dat jullie dat nu al hebben ontdekt, maar ik kan het niet ontkennen”, zegt hij. “Als er niks tussenkomt, word ik inderdaad een buur van het bekende leningkantoor van Mevrouw Leemans. Het allerliefst was ik in Berchem blijven wonen, maar het is niet zo evident om in de stad een geschikte woning te vinden met voldoende ruimte voor een gezin met vier kinderen en een tuin.”

“Veel mensen hebben me gevraagd waarom ik niet naar de rand verhuis, in een of andere gemeente waar de N-VA veertig procent van de stemmen haalt. Maar ik kies heel overtuigd en bewust voor Antwerpen, uit liefde voor de stad. Ook al is dat politiek zeker niet de makkelijkste keuze.”

Concurrentie
Deurne is na Antwerpen zelf het grootste district van de stad, met ruim 70.000 inwoners. De voorbije decennia was het een van de sterkste bastions van het Vlaams Belang, dat in de districtsraad 12 van de 27 zetels bezet. N-VA heeft er - in kartel met CD&V - drie.

De Wever krijgt bij de lokale verkiezingen van 2012 stevige concurrentie, want Deurne is ook de thuisbasis van andere stemmenkanonnen zoals Kathleen Van Brempt (sp.a), Meyrem Almaci en Mieke Vogels (allebei Groen!).

LM
Gazet van Antwerpen 07-09-2010