Mijn speech 15-03-2017

Geachte aanwezigen,

Ik ben de trotse nestor van de actievoerders. Ik heb geen nieuws, maar een pleidooi.
Het nieuwe leven begint vandaag, 15 maart 2017.
Que allegria.

Instinctief welt bij grote momenten de vraag bij mij op “hoe voelt dat nu Wim van Hees”.
Gisteren op terugweg van het laatste overleg was dat niet anders. Twee gevoelens streden daarbij om voorrang: intense blijdschap en intense dankbaarheid. Ik vervang dus radikaal en light door Blijdschap & Dankbaarheid:

Actievoerder is onze fiere geuzennaam. In het voorjaar van 1997 ging ik na 40 jaar werken vrijwillig op pensioen. Ik neem u even mee op een gedachtetrip.
450 jaar eerder op 13 maart 1567 startte de 80 jarige oorlog met de slag bij Austerweel, waar 600 à 700 geuzen het leven verloren terwijl Willem van Oranje en zijn commandant op het Schoonverdiep zaten. En hun poorters binnen hielden terwijl  hun strijdmakkers sneuvelden.
Wij de nieuwe Geuzen van Oosterweel zijn uiteindelijk niet in de steek gelaten door het schoonverdiep maar alive & in mijn geval voorzichtig kickend. Deze historische breuk met het verleden is hiermee onder dank benoemd.

Sinds maart 2004, stRaten-generaal - en maart 2008 Ademloos, is er over ons dossier een enorme solidariteit opgebouwd tussen de burgers van Antwerpen en hun actievoerders.
In 2008 dachten die burgers nog dat de Lange Wapper een brug over de Schelde was. Waartegen wel taai verzet was van stRaten-generaal, niemand had al ooit van fijn stof gehoord.
Samen evolueerden wij naar een beweging die amper 12 maanden na oprichting van Ademloos 67.000 handtekeningen op tafel legde, voor de eerste VRP*.
Van een handvol mensen evolueerden wij dus naar een brede aanhang. Van een niet betrokken bevolking naar een breed mobiliseerbare bevolking.
Van geen draagvlak naar een breed draagvlak. Van een handvol initiatiefnemers naar vele tientallen trouwe, toegewijde vrijwilligers.
Wij zijn sindsdien trouw gebleven aan onze uitgangspunten: onafhankelijk, onwankelbaar, onvervangbaar. Zo bleef onze aanhang ons trouw. En omgekeerd.
Tussen 2012 en '14 versterkte Ringland ten slotte onze gelederen. En breidde de Antwerpse droom uit tot een volledige overkapping. Dank je Peter.

Drie keer was Antwerpen getuige van de opkomst van een ‘dedicated' beweging.
Drie keer bezield van dezelfde goesting: Antwerpen, de Antwerpenaren, de politiek lokaal én bovenlokaal overtuigen van de keuze: u verhuist de stad of u verhuist het verkeer.
Onze achterban en wij hebben voor deze ideeën gestreden, met enorme inzet, onverzettelijk en onversaagd.
Wij hebben cumulatief meer dan 25 jaar op onze tellers.
Wij hebben alleen voor de twee mogelijke VRP’s 140.000 handtekeningen verzameld.
En minstens evenveel voor andere acties, naast tientallen en tientallen en tientallen andere events, festivals, info-avonden, etc. etc.etc.

Ik denk namens zeer velen te spreken als ik zeg dat de “actiegroepen” zeer blij zijn dat wij over kunnen schakelen van actie naar realisatie. Naar een gewenste samenwerking tussen overheid en burgerbewegingen.
Nog maar één week geleden kregen wij een unaniem mandaat minus 1 om dit akkoord uit te onderhandelen.
Wij zijn ons bewust dat dat een fragiel mandaat is, dat het vertrouwen voorlopig is, dat we dit vertrouwen niet alleen kunnen omzetten, dat wij hierin zelfs de fragiele partners zijn, wij hebben 25 jaar aan een draagvlak en een robuust imago gewerkt, maar de verantwoordelijkheid voor het slagen van deze operatie moeten wij delen. Niet alleen wij maar iedereen aan deze tafel draagt de volle verantwoordelijkheid dit akkoord te doen lukken.
We zijn elkaars “gevangenen”. Mislukken is geen optie.

Bij de stichting van, Ademloos zei Dr. Guido Verbeke, ook vandaag nog onze secretaris :"zwijgen is geen optie voor een medicus”.
Vandaag vervang ik dit door: "mislukken is geen optie".

Dit akkoord is in potentie groter dan het begrip leefbaarheid en in potentie groter dan de stad Antwerpen. Het wordt een succes of een nachtmerrie. We zijn gedoemd geschiedenis te schrijven. Samen. Voor stad, gewest en land.

Ik draag dit akkoord op aan alle Antwerpenaren. En aan Vlaanderen. Aan het Vlaanderen dat mij sinds mijn komst in 1964 zoveel schonk.
Ik dank alle mensen die al die jaren ons zijn blijven steunen, met raad en daad, met hun tijd en energie, in goede en slechte dagen, ik dank ook mijn echte genote, mijn kinderen en kleinkinderen, dat zij mij de ruimte hebben geschonken dit enorme traject tot een voorlopig goed einde te brengen.

Mijn dank is groot. Mijn blijdschap ook.
Ik besluit met Guillaume le taciturne: il est point nécessaire d”espérer pour entreprendre, ni de réussir pour persévérer.
Alleluja.

Wim van Hees

Tags: