'We doen meer dan klagen'

kade rechteroever

20.000 burgers verzamelen zondag in Brussel voor een optocht van burgerbeweging Hart boven Hard. Zo'n vijftig onder hen zijn al sinds donderdag op pad.


Al twee dagen zijn ze intussen onderweg, zo'n vijftig enthousiaste stappers van burgerinitiatief Hart boven Hard. Donderdagochtend zijn ze in Antwerpen aan hun Hartstocht - een pelgrimstocht van drie dagen naar Brussel - begonnen. Als alles meezit, komen ze zaterdagavond aan, net op tijd voor de grote parade van zondag. Aan het Brusselse Noordstation worden dan immers 20.000 geëngageerde burgers verwacht voor een optocht door de stad. "Wij zijn vanuit Doel al te voet naar Brussel vertrokken", zegt Nick Meynen, initiatiefnemer van de Hartstocht.

"Tijdens de parade zondag worden tien Hartenwensen geformuleerd, maar met onze tocht willen wij vooral de ecologische wens onderlijnen. We doen dat door de hete hangijzers rond ecologie letterlijk met elkaar te verbinden. We zijn in Doel vertrokken, over de ring van Antwerpen gestapt en we gaan nog naar Uplace. Deze middag eten we op een speciale zelfoogst-bioboerderij. Zo stappen we zowel langs probleemgevallen als oplossingen. Want Hart boven Hard gaat ook over oplossingen, het is zeker niet alleen geklaag."

Ook bij de stappers is er amper geklaag te horen. Ondanks weer, wind en enkele stevige bleinen op de voeten, weerklinkt vaak gelach uit de groep. "Initiatieven zoals deze geven mij weer vertrouwen in de maatschappij", zegt Kurt Catry, wanneer de groep bij zelfoogstboerderij Grondsmaak in Kontich arriveert. "Ik was dat vertrouwen eerlijk gezegd een beetje verloren door al die verzuring van tegenwoordig. Zelfs als de regering niet naar onze wensen luistert, dan nog zal Hart boven Hard mensen met elkaar verbonden hebben."

En effectief: jong en oud, bekend en onbekend, stappen hand in hand. "Er stapt al sinds donderdag een mama met vier kinderen mee", weet Catry. "De jongste is acht maanden, de oudste zal ongeveer negen jaar zijn. Die kinderen hebben gisteren enkele volwassenen bij de hand genomen, toen die het moeilijk kregen. Ongelooflijk om zo'n kind een zestiger te zien motiveren."

Iedereen helpt elkaar. Zo rijden achteraan twee politieagenten op een fiets mee, om de veiligheid te bewaren. Wanneer een kleuter moe wordt, stelt een van de agenten zelf voor om hem op de bagagedrager te laten rusten. Solidariteit ten top. "Dit schept echt wel een band", zegt schrijver Jeroen Olyslaegers, die ook meestapt. "Maar we weten ook wel waarom we dit doen. Ik stap mee omdat dit noodzakelijk is. De overheid komt met recepten uit de 20ste eeuw, terwijl wij intussen al in de 21ste eeuw leven. De scheur in de kernreactor, de Oosterweelverbinding: dat zijn allemaal relicten uit de vorige eeuw waar we niets meer mee zijn. Wij willen nieuwe, frisse ideeën lanceren en die op een vriendelijke manier aan politici aanbieden."


Net begonnen
Ideeën hebben ze genoeg. Samen met wetenschappers en economen hebben de mensen van Hart boven Hard immers voldoende alternatieven uitgewerkt. Een draagvlak is er ook, want de burgerbeweging heeft in een mum van tijd duizenden burgers in tien verschillende steden achter zich kunnen verzamelen. De - misschien wel belangrijkste - factor die nog ontbreekt, is echter invloed. Want ondanks de vele sympathieke initiatieven, kan de burgerbeweging in de praktijk voorlopig weinig veranderen.

"Aangezien al die lokale afdelingen heel snel groeien, is er duidelijk iets aan de hand", countert Olyslaegers de kritiek. "De regering denkt enkel op korte termijn, wij staan voor een langetermijnvisie. Dat wil zeggen dat je gewoon geduld moet hebben. Het zou belachelijk zijn om ongeduldig te worden over onze eigen prestaties als we zelf staan voor een langetermijnvisie. Ik denk dat deze beweging net begonnen is; ze kan alleen maar groter worden." Een mening die ook Meynen deelt: "Er is een coalitie gesmeed, we hebben doelen geformuleerd en die werken we nu uit. We verwachten niet dat het binnen een jaar allemaal rozengeur en maneschijn zal zijn. We zijn voor minstens vijf jaar vertrokken en daarna zien we wel weer."

JOHANNA LAURENT
De Morgen 28-03-2015 pag. 8

Tags: