Schone, maar vooral gebakken lucht

kade rechteroever

In 1997 engageerde België zich bij de ondertekening van het Kyotoprotocol om haar uitstoot van broeikasgassen tussen 2008 en 2012 met 7,5 procent te verminderen. Dat zulke inspanningen meer dan nodig zijn, werd, zover nodig, nog maar eens aangetoond door de intensiteit en de kracht van de tyfoon die de Filippijnen trof. Die vermindering van de uitstoot kan ons land verwezenlijken via groene maatregelen, maar daarnaast ook via een achterpoortje. We konden namelijk schone lucht in het buitenland aankopen, door investeringen te doen in groene projecten daar.

In ruil daarvoor verwerf je zogenaamde uitstootrechten, die je toelaten zelf meer broeikasgassen te produceren dan afgesproken. Je koopt jezelf een groen etiket, en je hoeft de investeringen niet op te leggen aan je eigen bevolking en industrie. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze uitstootrechten het bij voorkeur kleine stuk zouden compenseren van het streefcijfer dat je wegens onvoorziene omstandigheden niet zelf kon halen.

Uit een rapport van derdewereldbeweging 11.11.11 blijkt nu dat dit systeem volledig ontspoord is. Vandaag halen we meer dan de helft van de gevraagde en toegezegde klimaatinvesteringen uit de aankoop van uitstootrechten, minder dan de helft uit klimaatinvesteringen in België zelf.

We hebben intussen voor 194 miljoen euro aan schone lucht gekocht uit de hele wereld. De federale regering shopte voor 158 miljoen, de Vlaamse regering voor 36 miljoen euro. Wat oorspronkelijk bedoeld was als noodoplossing, wordt gebruikt als een gemakkelijkheidsoplossing, klaagt de Noord-Zuidorganisatie terecht aan.

Bovendien is de bestemming van het geld van deze creatieve klimaatboekhouding niet altijd even evident. Soms belandt het bij witte olifanten, soms bij projecten waarvoor het geld niet eens nodig was. Andere projecten hebben dan weer een bedenkelijke reputatie, en zouden meer ten goede komen aan plaatselijke overheden dan aan een schoner milieu. In Rusland betalen we zelfs mee om het overtollige gas van een winveld van oliemaatschappij Rosneft af te fakkelen. Gas affakkelen is echter zo vervuilend dat het in veel landen simpelweg illegaal is.

Maar nog los van de betwistbare bestedingen, blijft de belangrijkste vaststelling dat ons land op eigen grondgebied absoluut niet de inspanningen levert die nodig zijn om hier een duurzaam klimaatbeleid te voeren. Men blijft liever uitstootrechten aankopen dan meer te investeren in duurzaam energieverbruik. Liever betwiste uitstootrechten aankopen dan in te durven zetten op eigen innovatieve investeringen in klimaatbeheersing.

Het is meer een handel in gebakken dan in schone lucht.

Yves Desmet
Hoofdredacteur
De Morgen 20-11-2013
http://www.demorgen.be/dm/nl/2462/Standpunt/article/detail/1743456/2013/11/20/Schone-maar-vooral-gebakken-lucht.dhtml

Tags: