Stad

Nu de Vlaamse regering geland is rond het Oosterweeldossier, en er eindelijk een politieke beslissing uit de bus komt, blijft toch een wat wrange nasmaak achter.

Zo is het zonder meer onwaarschijnlijk dat de oplossing voor een van de zwaarste verkeersinfarcten van de regio meer dan vijftien jaar in beslag heeft genomen, en voorwerp is geweest van een onredelijk parcours van procedures en wisselende politieke besluitvorming. En ook na de beslissing zijn we er nog lang niet vanaf. Want hoe de financiering - voorlopig begroot op een slordige 3 miljard euro - ooit gerealiseerd zal worden, en welke juridische dammen nog zullen worden opgeworpen door actiegroepen en andere zich benadeeld voelenden, is nog maar zeer de vraag. Mocht het project tegen 2017 rond zijn, dan mag dat als een grootse prestatie geroemd worden. Dat zal dan de totale realisatietijd op meer dan twintig jaar brengen. Ga zoiets vertellen in internationale grootsteden die wél investeren in hun infrastructuur, en men komt niet meer bij. Wat we zelf doen, doen we beter. Yeah.

Jammer is bovendien dat de hele discussie over het project uiteindelijk is toegespitst op het dilemma tussen een brug of een tunnel, en de daarachter schuilende partijpolitieke agenda’s. Hoe in de laatste fase zelfs puur handjeklap werd gespeeld, waarbij ieder miljoentje meerprijs dat als overwinning voor de ene partij kon worden gezien, gecompenseerd moest worden door een ander miljoentje voor de zogezegde verliezer.

Toch had men bijvoorbeeld ook rekening kunnen houden met de inzichten over verkeer en ruimtelijke ordening die de afgelopen vijftien jaar zijn gegroeid. Die onder meer leren dat je zo’n gigantische verkeersinfrastructuur best niet zo dicht tegen het centrum van je stad legt.

klik op de afbeelding om ze te vergroten

Niet alleen omdat je dan met alle consequenties inzake fijn stof en andere milieuargumenten zit, maar ook met een zeer opdringerig verkeersobstakel dat de stad in haar natuurlijke groei afremt en belemmert.

Maar na vijftien jaar ontbrak de wil en de moed om out of the box te denken en met een wit blad te beginnen. En toch zijn de argumenten daarvoor niet echt van de pot gerukt. Ten bewijze daarvan de op het eerste gezicht paradoxale alliantie tussen de klassieke actiegroepen en de Antwerpse ondernemers. In andere dossiers vaak gedoemd elkaars tegenstander te zijn, maar ditmaal broederlijk verenigd achter een alternatief dat duidelijk een meerwaarde had boven de nu genomen beslissing.

Yves Desmedt
De Morgen 23-09-2010