Ten tuine van ... Simon Stappers

kade rechteroever

“Hoog in de boom wiegt de wind me in slaap”

Als er in Antwerpen een bos wordt bezet, dan is Simon Stappers (30) uit Borgerhout er altijd bij. En dus woont hij op dit moment in het Ferrarisbos in Wilrijk, in een boomhut op tien meter hoogte. Het moet zo’n beetje de grootste, de oudste en de wildste tuin
van Antwerpen zijn.
En als het aan Simon en zijn mede-bezetters ligt, mag iedereen komen kijken hoe mooi het daar is.
“We blijven hier zo lang mogelijk zitten, in de hoop dit oude bos te kunnen redden”, vertelt Simon Stappers, die ons gastvrij ontvangt in zijn bescheiden hutje op tien meter boven de grond.

Activist Simon Stappers woont al twee weken in boomhut in Wilrijks Ferrarisbos

Veel journalisten hebben het geprobeerd, maar er zijn er niet veel boven geraakt, weet Simon Stappers. En dus is het extra fijn dat het ondergetekende wel lukte om de boom in te klimmen voor een interview op hoogte. Ook al omdat het heerlijk rustig is daarboven.
Het ziet er niet zo heel moeilijk uit als Simon Stappers het doet. Gezekerd aan een touw klimt hij in een minuut of vijf tien meter hoog de boom in. Zijn linkervoet zet hij in een lus, dan duwt hij zich omhoog, verschuift hij zijn zekering én de lus voor zijn voet naar boven, en klimt zo steeds verder omhoog.
Maar het is dus niet zo gemakkelijk voor onervaren klimmers. Met mijn rechtervoet tegen de stam probeer ik in evenwicht te blijven, maar toch slinger ik van links naar rechts langs de stam. Met mijn voet duw ik me op, met mijn armen trek ik mezelf naar boven. Met kleine stapjes win ik hoogte. De mensen op de grond worden steeds kleiner en dan komt de hut in zicht. Simons tijdelijke huis bestaat uit twee bedspiralen die met touwen aan de takken hangen. Er liggen kampeermatjes op, met slaapzakken en een zwart zeil moet Simon en zijn vriendin beschermen tegen de regen. Mijn klimgordel mag los als ik met een ander touw gezekerd ben. “Zelfs als we slapen, zijn we gezekerd”, vertelt Simon. “Je zou je maar een keer te veel omdraaien in je slaap. De eerste nacht dat ik in een boomhut sliep, was ik daar bang voor. Maar het is nog nooit gebeurd, dus dat risico is klein. Blijkbaar besef je zelfs in je slaap dat dat geen goed idee is. Het wiebelt wel een beetje, zo’n hut. Maar ’s avonds wiegt de wind je in slaap.”

 

Menselijk schild

Twee weken verblijven de actievoerders ondertussen al in het Ferrarisbos in Wilrijk. Van de 5,5 hectaren bos van een paar honderd jaar oud, worden op dit moment 1,9 hectaren bedreigd met kap. Eigenaar Essers wil het terrein vrijmaken om te bebouwen en heeft ondertussen al een weg aangelegd die het bos doormidden snijdt. “Essers heeft een kapvergunning gekregen, maar tot begin augustus loopt de termijn om beroep aan te tekenen. We houden er rekening mee dat Essers in die periode wil beginnen met kappen. Met onze actie willen we de mensen bewustmaken van het feit dat het een slecht idee is om dit unieke bos te kappen terwijl er zo veel bedrijfsruimte leeg staat. En door onze aanwezigheid hier willen de kap fysiek onmogelijk maken. We vormen een soort menselijk schild.”
 

Simon weet ook wel dat ze weinig kans maken als de politie de grote middelen inzet, met hoogtewerkers en een klimteam. Maar het is al gebeurd dat acties al deze de kap van een bos wél hebben kunnen tegenhouden. En daar trekt hij zich aan op. “Een deel van het Lappertsfortbos in Brugge is ondertussen weer omgezet naar natuurgebied. En in het Nederlandse Schinveld, tegen de Duitse grens, hebben bosbezetters en buurtbewoners er samen voor gezorgd dat de uitbreiding van een Duits vliegveld er niet is gekomen.” Maar ook als het bos niet gered kan worden, blijft de actie zinvol. “Voor ons is dit een van de symbooldossiers die aantonen hoe schandalig Vlaanderen omgaat met zijn bossen.

De waardevolle bossen die er zijn, moeten dringend beschermd worden. Er wordt veel te lichtzinnig omgesprongen met de bossen, terwijl we die heel hard nodig hebben.” Na twee weken is Simon al gehecht geraakt aan het Ferrarisbos. “Emotioneel is zo’n bosbezetting zwaar.
Het is moeilijk om hier te wonen en niet gehecht te raken aan het bos en de bomen. Als het straks toch gekapt wordt, doet dat pijn. Het is moeilijk om het dan niet als verlies te zien.”
Maar ze houden dapper vol. “Als het nodig is, blijven we hier ook in de winter. We zijn alle bedspiralen nu aan het vervangen door houten boomhutten. En tegen die tijd bouwen we ook een afgesloten ruimte met een stoof.”
MAAIKE FLOOR

Van scout tot actievoerder

Als kind zat Simon Stappers bij de scouts maar terwijl zijn vrienden van toen een gewoon leven leiden, leeft hij van bijna niets en zet hij zich in voor de natuur.

Heerlijk vond Simon Stappers het, als hij in de zomer met de scouts naar de Ardennen trok. “Ik genoot ervan om hele dagen buiten te zijn. Het gaf me een zalig gevoel van vrijheid om als kind en later als leiding gewoon je plan te trekken in de natuur.”
Die liefde voor de natuur bleef toen Simon op zijn 25ste uit de scouts stapte. “Ik volgde toen klimaatkampen en ik ben ook meegeweest naar de klimaatconferentie in Kopenhagen om daar actie te voeren.”

Omdat hij ook wel eens wilde meedoen aan een bosbezetting, twijfelde hij niet toen GroeNoord plannen maakte om het bos aan het Noordkasteel te bezetten. “Dat dreigt gekapt te worden voor de Oosterweelverbinding.
Het was de eerste grote bosbezetting in Antwerpen, in mijn eigen stad, dus ik wilde er graag bij
zijn.” Simon bouwde zijn eigen boomhut op 15 meter hoogte en leerde er klimmen. “Het is fijn om met gelijkgezinden samen actie te voeren. Ik ben helaas niet tot het einde van de actie drie weken later gebleven. Ik had al heel lang een reis naar Nieuw-Zeeland gepland. Het was mijn eerste grote, verre reis alleen. Je hebt daar wildernis die in België al lang niet meer bestaat. Je kunt er dagen rondtrekken zonder een mens tegen te komen.”

Nadat hij was teruggekomen, waren zijn vrienden van GroeNoord zich ondertussen aan het voorbereiden op de actie om de bomen op de De Keyserlei te beschermen. “Daar heb ik ook aan meegedaan. Dat was meer een boombezetting dan een bosbezetting. Het was heel bizar om middenin de stad in een boom te slapen. Toen sliep ik in een hangmat, tussen twee takken. Er zijn veel mensen komen kijken en steun komen betuigen. Samen met de bomen op de Leien waren die van de De Keyserlei de grootste van de stad.
Na vier of vijf nachten zijn we ontruimd. Het klimteam van de politie kwam ons met hoogtewerkers uit de bomen plukken. Wie was opgepakt, werd opgesloten in het kantoor op de Noorderlaan tot alle bomen gekapt waren.”

Nadat Simon weer vrij was gekomen, is hij gaan kijken naar de kale plekken die na de kap overbleven. “Dat deed pijn, ja. Ludo Van Campenhout had wel 35 keer gezegd dat die bomen dood waren. Maar aan de afgezaagde stam kon je zien dat dat niet klopte. Het hout was kerngezond.
Ik vind die De Keyserlei nog altijd een kale boulevard.”

Voorbereid en georganiseerd

Het Ferrarisbos is de derde grote actie waaraan Simon deelneemt. Ondertussen heeft hij samen met zijn collega-actievoerders al heel wat ervaring opgedaan. “We zijn nu beter voorbereid en beter georganiseerd dan bij de vorige bezettingen. Mensen denken soms dat we een stel hippies zijn, maar dat beeld klopt niet. We zijn wel allemaal natuurliefhebbers. Daar zitten werkende mensen bij, studenten en mensen die er bewust voor kiezen om niet te werken.” Simon behoort tot die laatste categorie. “Ik vraag geen uitkering aan, want dat zou niet fair zijn als het mijn eigen keuze is om niet te werken. Ik heb vier jaar gewerkt als chauffeur voor een bedrijf, en met dat spaargeld ben ik toen naar Nieuw-Zeeland gegaan. Nu woon ik in een kraakpand en leef ik van dumpster diving, eten uit containers halen. Ik leef dus van heel weinig. Het was een verrijking om te ontdekken dat ik niet afhankelijk moet zijn van een systeem.
Ik sluit niet uit dat ik nog wel eens werk zoek, want ik zou graag meer reizen, maar ik kan ook leven zonder mee te draaien in een bedrijf dat alleen uit is op winstbejag. Als ik weer een job zoek, dan het liefst in een bedrijf dat bewust bezig is met een duurzame samenleving.”
MF

Meer dan een bevlieging

Veel mensen hebben in hun leven een fase waarin ze zich engageren voor een betere wereld. Maar bij Simon Stappers is het zeker geen bevlieging.

Simon Stappers en de andere actievoerders krijgen veel sympathiebetuigingen van buurtbewoners, maar weinig mensen zijn bereid om zelf zo ver te gaan om een bos te bezetten. “Veel mensen begrijpen onze passie, maar zouden het zelf niet doen”, vertelt Simon. “Iedereen krijgt in zijn opvoeding mee dat je niet mag doen wat bij wet verboden is, dat je je aan waarden en normen moet houden. Maar soms zijn de waarden belangrijker dan de normen.”
Simon groeide op in Borgerhout. “Mijn ouders leven ook bewust, maar niet op dezelfde manier als ik. Mijn ouders zijn al wel langsgeweest in het bos. Ze begrijpen dat dit belangrijk is voor mij.”
Er is werk genoeg in het actiekamp van de activisten. Vandaag heeft Simon een kuil gegraven die kan fungeren als koelkast. Er wordt druk gebouwd aan houten boomhutten, die wat ruimer en comfortabeler zijn dan de bedspiralen. En Simon geeft ook vaak rondleidingen. Vandaag kwam er een delegatie van Geneeskunde voor het Volk langs. Gisteren was er een Amerikaans folkbandje op bezoek. “Die hebben hier ook een paar nummertjes gespeeld. Heel tof, want veel mensen wilden graag naar het optreden gaan kijken, maar er moeten hier altijd genoeg mensen aanwezig blijven.”
Iedere ochtend rond 8u roept een van de activisten een wake up call door het bos. Om 8.30u ontbijten we, om 9u is er een vergadering. De rest van de dag heeft iedereen zijn bezigheden en rond 18u of 19u wordt er samen gegeten.
“Soms krijgen we steun uit onverwachte hoek”, vertelt Simon. “Laatst stopte er een man in een dikke BMW naast ons. Hij is niet zo voor het behoud van groen, maar hij heeft wel sympathie voor onze actie omdat we ergens voor gaan zoals hij ook ergens voor gaat. We mogen water halen in zijn bedrijf, we kunnen er douchen en ook wat spullen opslaan.”
Simon weet nog niet hoe zijn toekomst eruitziet maar hij wil blijven strijden voor het behoud van bossen.
“Activisme is de hoeksteen van mijn leven. Ik wil dat blijven doen. Een gezinsleven en activisme sluiten elkaar niet uit. Hier zijn ook mensen actief die kinderen hebben. Je kunt misschien minder tijd aan besteden aan acties, maar ook als gezin kun je actief blijven als activist. Zolang ik het fysiek aankan, blijf ik in de bomen klimmen. En hopelijk is dat nog heel lang.”
MF
Gazet van Antwerpen 13-07-2013 pag. 26-27 

Tags: