Verbeelding

kade rechteroever

Wanneer een overheid zich aanschurkt tegen verbeelding of kunst dient een slappe lach of waakzaamheid ter aanbeveling

Alles zal worden onthuld, o lezer. Het is gewoon een kwestie van tijd. De Vlaamse overheid heeft een nieuw logo. Nieuw betekent in dit geval een halve leeuwenkop die ons recht aan kijkt, een schuine streep, en met daarnaast een nieuwe slagzin: 'Vlaanderen: verbeelding werkt'.

 Deze week probeerde een of andere marketeer (het kan ook minister-president Kris Peeters zelf geweest zijn, een mens haalt ze vaak door elkaar) de verborgen kracht van het nieuwe keurmerk op de radio uit de doeken te doen. Daarbij onthield ik dat de schuine streep iets met 'out-of-the-box'-denken te maken had. Verwacht het onverwachte van die Vlamingen, zoiets moet het ongeveer zijn.

Er hangt tevens ook een zekere 'flou artistique' rond de nieuwe slagzin. Bij 'verbeelding werkt' beeld ik mij daadwerkelijk een of andere verlichte bedrijfsleider, nee: een of andere spin doctor in, die zich geestelijk ergens op een hoogvlakte te Nepal bevindt voor een brainstormsessie met alle remmen los, zonder taboes, totally out of the box, alwaar hij een aha-ervaring krijgt, van zijn berg stuitert en vervolgens de Vlaamse regering het briljante idee voorschotelt om de volledige Antwerpse ring een milieuvergunning te geven en dat aan de mensen te verkopen als een 'overkapping'. Wanneer een overheid zich aanschurkt tegen verbeelding of kunst dient een slappe lach of waakzaamheid ter aanbeveling.

 

 Uw dienaar moet daarbij plots denken aan een ander artistiek project, dat half een utopie is voor iedereen op de wereldbol en half infrastructuur. Ik heb het over de voetgangersbrug die kunstenaar Arne Quinze bij elkaar aan het goochelen is voor het immens succesvolle festival Tomorrowland op het domein de Schorre te Boom.  'One World' gaat die constructie heten en iedereen, interim-bureaus, houthandelaren, mediakanalen en vooral politici op provincieniveau, is enthousiast. Het Antwerps provinciebestuur (Cd&V, N-VA en sp.a) is er zo opgetogen over dat ze er meer dan een miljoen euro voor veil heeft.

 De kunstenaar zelf heeft de plaatselijke bevolking voorgehouden dat de kunstbrug niet louter voor de meerdere glorie van Tomorrowland is, maar tevens ook voor de mensen zelf. Vreemd daarbij is dat deze constructie vooral een beter zicht lijkt te bieden tijdens het festival, een andere functie lijkt me als leek, misschien als iemand wiens verbeelding niet altijd werkt, nogal secundair. Ja, je zult er dus over kunnen lopen tijdens gewone dagen, maar merkwaardig genoeg ligt er al een brug die gewoon aan renovatie toe is.

Ach, zeur toch niet, Olyslaegers. Het is immers de gedachte die belangrijk blijkt, deze One World die Tomorrowland zelf, mits jaren hard werk en visie, aan jongeren aanbiedt als een winstgevend geworden utopie. Dus wat het is nu? Festivalsponsoring? Kunst? Droom? Of gaat het ook over een overheid die graag geld smijt naar dingen die opbrengen, dat mag kunst zijn indien het niet al te hinderlijk wordt, maar dat mag ook een festival zijn dat puur commercieel werkt maar in wiens VIP-ruimte het fijn toeven is?

U begrijpt dat er nu nog wel wat kunstenaars graag een gesprek zouden hebben met de Provincie Antwerpen over de mogelijke aankoop van hun werk. Het budget daarvoor is immers plots van 40.000 euro naar 1 miljoen gegaan. Maar zij vergissen zich deerlijk, aldus een woordvoerder der Provincie. Dat miljoen behelst geen kunstaankoop, nee: dat is voor infrastructuur. Want het blijft wel een brug, hé? Hebt u 'm? Verbeelding werkt, man.

 

Jeroen Olyslaegers is schrijver van onder meer 'Wij' en 'Winst'. Zijn column verschijnt wekelijks op donderdag in de M-katern van De Morgen.

 

De Morgen 27-02-2014

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1801419/2014/02/27/Wanneer-een-overheid-zich-aanschurkt-tegen-verbeelding-of-kunst-dient-een-slappe-lach-of-waakzaamheid-ter-aanbeveling.dhtml

Tags: