Vlaanderen in actie

Deze Vlaamse regering is de gezondste ooit. Dat wil zeggen: de leden van de Vlaamse regering doen er alles aan om de indruk te geven dat ze de meest sportieve, dynamische en veerkrachtige bewindvoerders zijn die dit landsdeel ooit heeft gekend. Er wordt gelopen, gefietst en gezwommen bij het leven. Men voetbalt, fitnest, tilt gewichten, beklimt bergen. Dat holt en hijgt dat het een aard heeft. Van hier tot aan het stemhokje en terug.

Allemaal (met uitzondering van Freya Van den Bossche, die zich momenteel om mysterieuze redenen op krukken voortbeweegt) werken ze zich als bij onderlinge afspraak in het zweet. Vlaanderen in actie. Als je niet wist dat ze ook een regio te besturen en een crisis te bezweren hadden, je zou je afvragen waar je je kunt inschrijven (of verkiesbaar stellen) voor dit vrolijke sportkamp.

De Lange Wapper ligt er nog lang niet, maar minister-president Kris Peeters ziet zich er in gedachten al aan de reling staan, na een weldoende intervaltraining, diepe teugen fijn stof inademend, de blik richting Noorderlaan, waar vroeger de Opel-fabriek was. Hilde Crevits ontwijkt gracieus de miljoenen putten in de Vlaamse wegen. Philippe Muyters stampt op z'n hometrainer het gat in de begroting dicht. Joke Schauvliege gaat drie keer per week joggen, om het gezeur van de culturele sector weg te laten waaien.

Ingrid Lieten trekt naar Californië om uit de mond van The Terminator bodybuildertips te horen. Te oordelen aan haar verschijning op de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren werpt dat al vruchten af. Geert Bourgeois valt de Ventoux aan. Als het weer niet te bar is, fietst Pascal Smet langs de talloze scholen met capaciteitsproblemen. Negen ministers, niet één die nog stil kan zitten.

Zelfs Jo Vandeurzen, tot voor kort een amechtige vetklomp, loopt dezer dagen allerhande wachtlijsten van zich af. Hij heeft zich een dieet van fruit en magere kaas laten aanpraten en zet er drie keer per week de sokken in. De mens is al tien kilo afgevallen. Als het zo doorgaat, is hij tegen de verkiezingen van 2011 nog vel over been.

Alleen aan zijn outfit is nog te merken dat hij een neofiet is: in tegenstelling tot zijn collega's, die zich alleen in modieus gekleurde up-to-date sportswear vertonen, loopt Jo erbij alsof hij in zijn tuin een kiekendief achterna zit. Dat kon je zien op de foto's in de kranten. Want het liefste van al joggen onze excellenties als er camera's in de buurt zijn. Vaste afspraak elke donderdagmiddag in het Brusselse Warandepark. Voorlopig nog alleen nog CD&V'ers onder elkaar, maar straks kan de rest van de ploeg aansluiten en dan heeft Brussel er na Manneke Pis en Kuregem nog een leutige attractie bij.

Omdat u zich niet tot deze rubriek wendt om op de slinkende pens van Jo Vandeurzen geattendeerd te worden, maar toevallig ook nog wel eens een doorwrochte analyse verwacht, kunnen we u het volgende melden: hier is meer aan de hand dan een geval van collectieve verdwazing van een groepje aanstellers (gemiddelde leeftijd 45 jaar) die voornamelijk zichzelf wijsmaken dat ze nog jong, patent en van dadendrang vervuld zijn. Dat kunnen ze immers net zo goed met hun regeerwerk bewijzen.

Er zit meer achter die publieke uitsloverij, dat kan de eerste de beste spindoctor u bevestigen. Veeleer is het een afleidingsmanoeuvre voor de stand van het échte 'Vlaanderen in Actie', zoals in de gelijknamige campagne: Vlaanderen wil bij de top-vijf van de Europese regio's horen, maar zakt steeds verder weg in de rangschikking. Daar bestaan cijfers over, en die zijn minder bemoedigend dan de Body Mass Index van Jo Vandeurzen.

Is dat de schuld van de ploeg van Kris Peeters? Welnee, dat is de namelijk de tweede boodschap die de joggende ministers uitdragen: het zijn juist de Vlaamse politici van vandaag die bewust en gezond leven en regeren, in tegenstelling tot de 'Belgen' van de vorige generatie, die er maar wat los op zopen en paften tot de lucht blauw, om niet te zeggen paars zag. Het is nog niet zo lang geleden dat een liberaal kopstuk haast de regeringsonderhandelingen afblies omdat er een halve centimeter te weinig whisky in zijn glas zat. Hebt u ooit Karel de Gucht in leggings door de bossen zien crossen? Goed verhoede. De man huldigt al heel zijn politieke carrière de Churchill-doctrine: 'Absolutely no sports.' De papa van Freya Van den Bossche, we zien hem nog liggen in het ziekenhuis, met een Montecristo in zijn tronie.

Guy Verhofstadt liet zich een enkele keer wel met een fiets fotograferen, maar verder waren het ook vooral havanna's en barolo's. Om zich helemaal van het volk te vervreemden, verkondigde hij dan nog eens dat hij in zijn vrije tijd stapels literatuur tot zich nam: Márquez, Claus, Vargas. Toe maar! Heb u Kris Peeters ooit met een boek zien dwepen? Het zal hoogstens iets van een zekere Karel-Paul Boon zijn geweest. Of van Evy Gruyaert.

In het gehos van de Vlaamse regering zit ook een communautaire vingerwijzing. Kijk ons eens, toonbeelden van doorzetting en discipline, en kijk dan eens over de taalgrens naar een typisch vertegenwoordiger van het Franstalige bon-vivantisme, of toch tenminste een exces ervan: Michel Daerden. Dat luipt en zuipt, pallietert en pimpeliert, slobbert en slampampt. Die vent jaagt er straks nog al onze pensioenen doorheen, luidt een populair standpunt dat haast door niemand nog wordt tegengesproken. Of het moet door Inge Vervotte zijn. In een interview in Humo, deze week, riep ze op om eerst het huiswerk van Daerden eens grondig te lezen en prees ze 's mans dossierkennis. 'Mensen vergissen zich in hem: le secret du sage est de se sembler fou.' Michel is een wijze gast!

Zo gaat Inge niet vlug door haar CD&V-collega's worden uitgenodigd om mee te huppelen in het Warandepark. Terwijl zij de enige is die we wél eens in een spannend sportpakje willen zien.

Jo Van Damme is columnist.
De Standaard 13-03-2010
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=MS2N7JEV