'We staan er niet bij stil hoeveel lawaai we verdragen'

kade rechteroever

Reportage Het geluid van Brussel in kaart gebracht

In Brussel is het nooit stil. De Standaard ging op stap met Brusselaars die via de smartphone meten hoe lawaaierig het er precies is. 'Nergens halen we minder dan 50 decibel.'

 

Een vrouw houdt een klein meisje aan de hand. Dat het wat sneller moet lopen, zegt de moeder tegen het kind, het wordt al donker en het is koud. 65decibel. Twee mannen werken aan de stoep in een woonstraat. Ze snijden de tegels op maat met een machine. 78 decibel. Een vrachtwagen rijdt over de natte Louis Schmidtlaan in Etterbeek, een tram waarschuwt voetgangers met zijn bel. 86 decibel.

Of dit het typische geluidsniveau is van een stad, vraag ik aan Ellie D'Hondt, onderzoekster aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en mijn gids. Of beter: ik roep het. Maar dat valt me pas op, wanneer ik naar de telefoon in mijn handen kijk. Het getal op het scherm is niet langer oranje, maar donkerrood. 92 decibel. De applicatie Noisetube meet al de hele wandeling hoeveel decibel onze oren moeten verdragen.

'In de stad zijn er veel straten waar we meer dan tachtig decibel meten', aldus D'Hondt. Samen met haar collega's van het departement computerwetenschappen heeft ze Noisetube bedacht en ontwikkeld.

'We staan er niet bij stil hoeveel lawaai we moeten verdragen. Weet jij bijvoorbeeld hoe stil het bij jou thuis is? Om goed te kunnen slapen, mag het achtergrondgeluid 's nachts niet boven de dertig decibel komen. Maar ik heb hier in Brussel, ook binnen in gebouwen, nog nergens minder dan vijftig decibel gemeten.'

Tijdens de Brusselse 'Week van de klank' gaat D'Hondt niet, zoals gewoonlijk, alleen op stap om de Brusselse geluiden te meten. Een tiental geïnteresseerden lopen met haar mee. Ze houden een smartphone in de hand. Die telefoons zijn uitgerust met een gps-ontvanger die de geluidsmetingen koppelen aan het pad dat we volgen (zie infografiek).

Achtergrondruis

Deze avond staat ook Bernadette Mergaerts, een fotografe uit Brussel, klaar om voor het eerst de stadsgeluiden te meten. 'Ik wil vanavond de applicatie uitproberen. Volgens mij kan ze ons, burgers, mondiger maken. Tijdens het weekend word ik bijvoorbeeld steevast wakker van opstijgende vliegtuigen. Maar ik heb geen idee over hoeveel decibel het gaat.'

Volgens Vincent Verhaegen, een gepensioneerde journalist, neemt het lawaai ook toe. 'Het zijn vooral de vele auto's die voor de continue achtergrondruis zorgen. Het zegt iets over hoe we ons voelen. Wanneer beginnen de chauffeurs te toeteren? Juist, als ze onrustig worden. Hoe meer lawaai, des te agressiever we zijn.'

Volgens de smartphone zal de Louis Schmidtlaan met zijn 86 decibel als één rode lijn op de kaart staan. De straat telt drie rijvakken aan elke kant, in het midden loopt een tramspoor. Hebben we een smartphone nodig om te bewijzen dat het hier erg druk is?

Fluitende vogels

D'Hondt: 'Voor elke grotere stad bestaan al wel geluidskaarten. Die tonen simulaties van de geluidsoverlast, geen echte metingen. Voor de grote straten, waarvan berekend is hoeveel auto's er per uur passeren, zijn de kaarten heel betrouwbaar. Maar de computermodellen brengen het andere lawaai in woonbuurten niet in rekening. Denk maar aan de straatwerken van daarnet of nachtelijke geluidsoverlast door een café op de hoek. Als de buurtbewoners het lawaai zelf kunnen meten en in kaart brengen, wordt het gemakkelijker om het probleem bij het gemeentebestuur aan te kaarten.'

Maar niet alle geluiden zijn storend, zegt Mergaerts na de wandeling. 'De decibels schoten de hoogte in toen ik op de campus langs een boom liep waarin vogels zaten te fluiten. Maar tegen dat lawaai heb ik niets.'

Morgen gaat Ellie D'Hondt een tweede keer met geïnteresseerden op stap in Brussel. Afspraak om 12.30 uur aan het Muziekinstrumentenmuseum, Hofberg 2 te Brussel.

www.lasemaineduson.be

www.noisetube.net

Auteur: Maxie Eckert
De Standaard 25-01-2012
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=M03LAN48

 

Tags: