Vlaamse regering onredelijk en uit op juridische risico's in dossier bouw gevangenis Beveren

afbeelding

Persbericht ABLLO, Ademloos, Ademloos 2070, Natuurpunt WAL en stRaten-generaal

10 oktober 2011

 

Vlaamse regering verkiest juridische conflict en financiële risico’s boven inwilligen redelijke vraag in dossier bouw gevangenis Beveren

 

* Redelijke vraag van diverse verenigingen om geplande federale gevangenis te Beveren 80 meter op te schuiven blijft op niet-gemotiveerde onwil stoten binnen Vlaamse regering

 

* Inplanting gevangenis pal op Meccanotracé vormt hypotheek op belangrijkste alternatief voor Oosterweelverbinding; geringe aanpassing bouwplannen kan die hypotheek lichten

 

* Weigering daartoe van Vlaamse regering dwingt verenigingen tot juridische stappen (reeds gebeurd)

 

* Vlaamse regering beseft dat onwil tot inwilligen redelijke vraag zal leiden tot vertraging (voorziene start bouwwerken 12 oktober), schadeclaims en mogelijke vernietiging bouwvergunning

 

Is dit de Copernicaanse omwenteling die de Vlaamse regering in gedachten heeft? Federale dossiers misbruiken om belangrijkste alternatief voor eigen infrastructuurproject vroegtijdig te elimineren?

 

Reeds anderhalf jaar vragen diverse Antwerpse en Wase verenigingen aan de Vlaamse regering om de geplande federale gevangenis in Beveren zo’n 80 meter noordwestwaarts op te schuiven binnen het voorziene bouwperceel, opdat de kansen voor de westtangent van het Meccanotracé binnen datzelfde perceel gevrijwaard zouden blijven. Zie bijgevoegde kaartjes met daarop de geplande inplanting

en de mogelijke alternatieve inplanting

Verschil tussen beide kaartjes: amper 80 meter locatieverschuiving gevangenis in volledig open ruimte

 

Begin volgend jaar willen de verzamelde verenigingen het Meccanotracé als alternatief voorleggen binnen de nog op te starten procedures rond de Oosterweelverbinding. Bij die procedures – bv. MER-rapport – zullen alle redelijke alternatieven mee moeten worden gescreend. De verenigingen zijn ervan overtuigd dat het alternatief op dat moment superieur zal worden bevonden aan de Oosterweelverbinding – zowel op het vlak van mobiliteit (zie reeds resultaten TML-studie, september 2010 en juni 2011) als van stadsontwikkeling, gezondheid, milieubehoud en kostprijs.

 

Het is evident dat vandaag ingaan op de vraag om het geplande gevangeniscomplex amper 80 meter op te schuiven een daad van voorzienig bestuur zou zijn: met een kleine ingreep (lichtjes opschuiven gevangenis op zelfde site) vrijwaar je de kansen op een mogelijk betere oplossing voor de Oosterweelverbinding. Die kansen in de huidige fase open houden is essentieel, omdat de inspraak- en onderzoeksprocedures over de Oosterweelverbinding nog moeten worden opgestart: milieueffectenrapportage, opmaak ruimtelijk uitvoeringsplan, opmaak bestek, aanbesteding en bouwaanvraag, milieuvergunning, etc.

 

De diverse verenigingen en actiegroepen stellen vast dat de Vlaamse regering reeds anderhalf jaar het been stijf houdt, en dit zonder deugdelijke motivatie. Binnen dergelijke context worden burgers finaal gedwongen zich tot het juridische apparaat te richten, om hun rechten te vrijwaren. Inmiddels werden binnen de wettelijk voorziene termijnen alvast een milieustakingsvordering zoals in kortgeding ingeroepen (vermoedelijke uitspraak in december), een klacht neergelegd bij de raad voor vergunningsbetwistingen (in behandeling) en beroep aangetekend bij de raad van state ‘tot nietigverklaring met vordering tot schorsing’.

 

Daarbij werd telkens gewezen op tal van ernstige vermeende inbreuken in de gevoerde besluitvormingprocedures. Nog andere juridische stappen zullen eveneens worden gezet, ter voorkoming van het opstarten en desgevallend onwettig verder zetten van de bouwwerf.

 

De verenigingen en actiegroepen betreuren dat ze deze stappen moeten zetten. Tevergeefs klopten ze anderhalf jaar lang aan bij de Vlaamse regering om in te gaan op een redelijke vraag.

 

Enige doel en drijfveer bij dit alles is de Vlaamse regering tot redelijkheid te dwingen en een corridor vrij te houden voor de westtangent van het alternatieve Meccanotracé, in afwachting van de op te starten procedures rond de Oosterweelverbinding. Nu doet de regering het omgekeerde: het alternatief vroegtijdig technisch bemoeilijken tot onmogelijk maken zodat het niet meer in aanmerking kan komen als alternatief binnen de procedures voor de Oosterweelverbinding. Belangrijke vaststelling bij dit alles: de diverse verenigingen verzetten zich niet tegen het bouwen van de gevangenis, wel tegen de concrete situering ervan binnen het voorziene bouwperceel.

 

De bestuurlijke weigering om de geplande federale gevangenis in Beveren 80 meter op te schuiven gaat om vijf redenen voorbij alle redelijkheid:

1. de gevraagde ingreep is bijzonder simpel. Het geplande gebouw in volle open ruimte (landbouwgebied) 80 meter opschuiven is kinderspel. De Vlaamse regering kan dit met een vingerknip, zelfs binnen het huidige GRUP.

2.  het vermoede voordeel van de ingreep voor de grootste agglomeratie van Vlaanderen is groot: het Meccanotracé biedt oplossing voor de files (cfr. resultaten TML-studie), vrijwaring van stadsbossen en groen ruimten (Sint-Annabos, Noordkasteel, Vlietbos), perspectief op het halen van de stringente Europese normen op het vlak van luchtkwaliteit en geluidsoverlast, enzovoort. Voor meer duiding hierover, zie ook het bericht van dokters Verbeke en Avonts in bijlage.

3. de Vlaamse regering beseft dat de niet-gemotiveerde weigering juridische gevolgen kan hebben voor het verdere verloop van het gevangenisdossier zelf, tot en met de schorsing van de werken en de nietigverklaring van uitvoeringsplan en bouwvergunning. Op termijn zal diezelfde regering natuurlijk afkomen met onzin over ‘burgers die werken vertragen’. Maar die burgers bepleiten hun simpele en redelijke vraag reeds anderhalf jaar bij een regering die blijkbaar liever gokt op een goede afloop dan het pad van zekerheid te bewandelen.

4. de federale overheid (bouwheer) en de geselecteerde bouwgroep (Koninklijke BAM) zijn geen vragende partij voor het mordicus vasthouden aan de exacte bouwlocatie. Zij willen vooral bouwen.

5. de federale overheid riskeert hoge schadeclaims als gevolg van de houding van de Vlaamse regering. Blijkbaar denkt de Vlaamse regering: als er schadeclaims zijn, dan moet de federale regering die betalen en niet wij. De federale overheid gaat daarbij overigens niet vrijuit. Zelf nam ze een risico door reeds voortijdig bouwcontracten te tekenen zonder te beschikken over de nodige vergunningen om te mogen bouwen – zie persbericht dat stRaten-generaal  daar eind vorige week over verspreidde (ter informatie nogmaals toegevoegd onderaan dit persbericht).

 

Morgenochtend starten de verzamelde verenigingen een nieuwe e-mailcampage gericht aan bevoegde politici op het federale en Vlaamse niveau. De Open Brief die massaal aan de politieke wereld zal worden bezorgd vindt u eveneens in bijlage.

 

Voor ABLLO, Erik Rombaut en Willy van Overloop

Voor Ademloos, Wim van Hees en Guido Verbeke

Voor Ademloos 2070, Fideel Bernaers en Marc Dobbeleir

Voor Natuurpunt WAL, Jef Van De Wiele en Richard Timmerman

Voor stRaten-generaal, Manu Claeys en Peter Verhaeghe

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Voor volledigheid van begrip nogmaals toegevoegd:

 

Persbericht stRaten-generaal

6 oktober 2011

 

Bouwcontracten gunnen belangrijker dan inspraakprocedures respecteren, oordeelden bevoegde ministers De Clerck en Reynders

Aanpak gevangenisdossiers Dendermonde en Beveren voorbeelden van politiek misprijzen voor de wettelijk voorziene procedures

 

Op 28 juni 2011 ondertekenden de bevoegde ministers De Clerck en Reynders bouwcontracten met de Nederlandse bouwgroep Koninklijke BAM voor het bouwen van gevangenissen in Dendermonde en Beveren. Ze deden dat in het besef dat ze een risico namen, want de wettelijk voorziene termijnen voor het indienen van planologische bezwaren en juridische verzoekschriften waren nog niet afgerond. Eén kink in de kabel, en de contracten dreigden een molensteen om de nek te worden. In de radiostudio had minister De Clerck het over een ‘berekend risico’. Ja, de procedures waren nog lopende, maar het moest vooruit gaan. Zei de minister van Justitie.

Op 12 augustus 2011 schorste de Raad van State het ruimtelijk uitvoeringsplan voor de gevangenis van Dendermonde. Daar was al de eerste te voorziene molensteen. Voorbije dinsdag had Het Laatste Nieuws het over mogelijke schadeclaims van 20.000 à 30.000 euro per dag dat de aannemer niet aan de slag kan. De ministers hadden gegokt en verloren. Van belang is nu welke schadebepalingen precies in de contracten staan opgenomen, en of er opschortende voorwaarden zijn voorzien.

Waarom tekenen ministers überhaupt nog vóór ze de vereiste procedures hebben doorlopen reeds contracten met bouwgroepen? De indruk ontstaat dat dit overhaaste handelen gebeurt om voldongen feiten te creëren, die vervolgens als drukkingmiddel gebruikt kunnen worden bij het ongedaan maken of minstens het politieke bekritiseren van mogelijke juridische veroordelingen. De bedragen van de schadeclaims kunnen dan publiekelijk ingebracht worden bij de afweging tegen de belangen van ‘klagers’.

De burger betaalt zo twee maal het gelag: hij moet schadeclaims financieren en ziet tegelijk zijn rechten beknot tijdens de inspraakprocedures. Want wie tijdens die procedures al in de media leest dat er contracten getekend zijn, beseft dat bestuurders liever geen rekening willen houden met eventuele opmerkingen en bezwaren.

Het dossier van de gevangenis lijkt deze these te bevestigen. Toen de ministers op 28 juni ll. het bouwcontract tekenden voor de gevangenis in Beveren beschikten ze niet eens over een ruimtelijk uitvoeringsplan, noch over een bouwvergunning, noch over een milieuvergunning. Planologisch stonden ze met lege handen. De gemeente Beveren was nog inspraakavonden aan het organiseren, maar toch gunden de ministers het bouwproject al. Dit was meer dan een sprong in het duister. Dit was roekeloos bestuur. Ze wisten dat het openbaar onderzoek over de bouwaanvraag nog volop aan de gang was. Burgers mochten nog bezwaarschriften indienen, adviesraden waren zich nog aan het buigen over adviezen, enzovoort.

Het contractuele ‘voldongen feit’ in het dossier van de Beverse gevangenis dreigt helemaal als een boemerang terug te keren. Want inmiddels zijn niet minder dan vijf rechtszaken opgestart, alle wijzend op vermeende bestuurlijke inbreuken op de wetgeving.

Wordt vervolgd.

 

Manu Claeys en Peter Verhaeghe, voor stRaten-generaal

 

Tags: